ที

รใคร่สัญจรผ่าน ยิ่งเวลาโพล้เพล้มองไปเห็นแต่ความสลัวมัวมืดไปทุกมุมยิ่งไม่มีใครกล้าสัญจรผ่าน แต่เวลานี้หน้าบ้านร้างหลังนี้กล

็มาทำงานตามหน้

เก็บภาพคนตายและสถานที่ให้ได้มากที่สุด แล้ว

รองเท้า เมื่อเจ้าหน้าที่มูลนิธิแห่งหนึ่งมาถึงจึงนำลงม

้าหน้าที่

ตั้มบอกเมื่อเด

คนเร่ร่อน อาศัยข้าวก้นบาตรและหลับนอนในวัดมานานแล้ว แล้วคนประเภทนี้

้ม แต่กลับได้คำตอบจากอีก

เหมือนคนผูกคอตายทั่วไป แต่ตายเพราะ

้วยการนำศพมาแขวน ให

พยักหน้าเห็นพ้องหล่อนยิ่งภูมิใจ แต่ก็ยังสงสัยว่าชายคนนี้ทำไม

้ากะทันหันทำให้ต้องหักรถลงข้างทาง โชคยังดีที่ไม่ชนสิ่งใดสิ่งหนึ่งเข้าแต่ก็ใจหายใจคว่ำพอสมควร ซ้ำ

ังสวดก่อ

้าของเสียงแล้วจึงรู้ว่าเขากำลังพูดกับตั้

มรับปากง่ายดาย ซ้ำ

นถาม “ไม่กลับไปถอ

่กิน แต่ก็น่ากินอยู่เพราะงานศพที่นี่มีข้าวปลาอาหารเลี้ยงตลอดวัน เรียกได้ว่าเลี้ยงดูปูเ

สงสัย ยิ่งเห็นสายตาผู้ชายคนนั้นที

ไปแล้วหลังตั้มบอกจะไม่กลับเข้าไปที่สถานีอีก แม้รู้ว่าตั้มเองก็ไม่มีรถเพราะต่างทิ้ง

ี แล้วผมขี่ตามไปส่งถึงหน้าบ้าน รับรอ

แม่ที่หวงและพยายามร้องขอให้อัญม

่วนหมอชลหรือนายแพทย์ชลทิศ เชลงธรคือน้องชายของดวงดาว เป็นหมออยู่โรงพยาบาลประจำจังหวัดและอาสาสมัครของมูลนิธิ

ีโพล่งถาม ก่อนสะดุ้ง

นะครับ” คนถูกเอ่ยถึงมาตอบเสียงเอ

ะไร แต่ผมนี่สิมีคนบอกให้ผ่าหมาออกจากปา

ชลทิศรับมุ

ญาติๆ ช่วยกันทำไม่

จะลุกไปตักเพิ่ม” ตั

บ” ชลทิศอาสา

ตีสนิทกับแม

างเรียงราย มีหญิงสาวหลายคนช่วยกันตักอาหารและจะยกไป

้งโต๊ะไม่มีใครอีก มิหนำซ้ำยังอยู่มุมที่ห่างโต๊ะอื่นๆ มาพ