ิดเข้าข้างตัวเองมากไปใช่ไหม

้ หล่อนไม่ได้สื่อสารด้วยภาษากลางที่ผมกับบรูโน่หรือคนอื่นๆ ที่นี่ใช้สื่อสารก

นอิสระมั้งไม่ได้หรือไง” หล่อนต่อว่าผมใช่ไหม หล่อนค

เหรอเติร์ก”

แต่ก็ยังตะแคงหูฟังเสียงหงุงหงิงนั้นไป

ตรงนี้จริงๆ เหรอ” บ

งคุณอยู่ไม่ใช

ใต้ดินนั่นล

” ผมบ่น “ปล่อยไว้แบบนี้แหละ ห

ยด้วย คุณเองก็อยากกลับแ

าให้เอง ไม่อยากกลับไ

ุณิกาได้ หล่อนคือผู้หญิงคนสุดท้ายที่ผมคิดจะคบด้วย คงเพราะมาจากที่เดียวกันและเข้าใจอะไรง่ายๆ มั้ง ที่ไหนได้...ปุณิกาพูดยากกว่าที่คิดไว้ หล่อ

อไม่ย

่อาพาร์ทเม้นท์ หล่อนไม่ใช่เด็กสา

ร์ก ธารไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ค

ผมจะทำอะไรบรูโน่

มได้ยังไง ผมคิดผม

งตอนที่เดินกลับมามีผ้าห่มผืนใหญ่ติดมือมาด้วย “ธารไม่ใช่ผู้หญิงในสเ

่ในสายตาผมอยู่แ

ปรกและดูน่ารำคาญ หล่อนจริงจังกับชีวิตไปทั้งหมด

่ะ จะรีบกลับมา อ

อย่างบรูโน่ก็คงแบกน้ำหนักหล่อนไม่ไหว หมอนี่เลยทิ้งให้หล่อนกองเหมือนขยะอยู่บนเก

ย่างธาร แอบชอบ

เฉยที่สุด รอเวลาให้บรูโน่ไปไกลสักนิด ผมเดินไปชะโงกหน้ามองด้านล่าง หลังได้ยินเสียงเครื่องยนต์ แสง

พูดว่าอะไรนะยัยบ๊อง” ผม

ล่อนพยายาม

้ท้ายทอยหล่อน ให้วงห

็กยื่นมาแตะที่ปลายจมูกผมและ

ยู่แล้ว” หล่อนพึมพำด้วยเสียงหงุงหงิงและยิ้มบ่อยเกิ

้หยอกเย้าหล่อนแบบนี้ ผมควรรำคาญหล่อนสิ ผมคิดมาตลอดว่าผ