ับเธอเอาแต่จ้องตาเธอเขม็งอยู่แบบนี้เธอจึงทำลายความเงียบนี้ด้วยรอยยิ้มละส่งเสี

ผิดหวังกับว่า

รียบเฉยแต่ก็ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับ

ะผิดหวังเรื่

มช่างดูไม่เป็นมิตรกับเธอเลยเสียจริงๆเพราะคนที่พึ่งเจอกันน่าจะทักทายกันแบบที

นพ่อเลี้ยงที่อยู่แต่ในป่าในไร่อีก

ยากเสียจริงเขาเลยต้องแจงเรื่องที่คิดว่าทำให

คิดน้อยกับเรื่

ขาจะพิการอะไรหรือว่าใช้ชีวิตอยู่แต่ในป่าในไร่ไม่สุขสบายแต่ตอนนี

ม...

สักกี่น้ำคุณหนูที่เคยอยู่ที่สบายๆแต่จู่ๆกลับต้องมาอยู่ในป่าในดงเขาคิดว่าอีกไม่น

าวก่อน

.แล้วพิมต้อง

้วเธอจึงนั่งลงที่โต๊ะอาหารพร้อมทั้งถามชายหนุ่มเรื่องที่พักของเธอว่าอยู่ตรงไหน

้องผ

้งที่ยังเคี้ยวข้าว

รนะค

่วมห้องกับใครเลยแม้กระทั่งผู้หญิงด้วยกันก็ตามเธอชินกับการนอนคนเดียวแต่นี่เ

ถ้าอยู่คนละห้องเดี๋ยวก็ต้องเก็บของย้ายมาอยู่

เมื่อรู้ว่าต้องนอนห้องเดียวกับเขาเพรา

อ่อ...ก

ใจนึงก็คิดว่าเขาน่าจะให้โอกาสเธอปรับตัวให้นานกว่านี้อีกสักหน่อยแบบนี้คืนนี้เธอจ

รอ...ทานไป

วในจานแล้วเขาจึงถามเธอว่าทานแค่นี้อิ่มแล้วหรอเพราะข้าวในจานมันยังไม่ยุบไปสักเท่าไรเลยถึงเขาจะไม่ได้ยินดีที่เธ

.พิมอิ่

วอย่างสบายใจมันเป็นไปไม่ได้ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองทานอ

นทานแค่นี้เองหรอ...

้องหิวอีกอยู่ดีเพราะทานไปแค่นั้นถึงจะบอกว่าอิ่มแล้วเขาก็ไ

น..บอกว่าอ

บอกว่าอิ่มแล้วยังจะมาบังคับให้เธอทานข้าวเป็นเด็กๆไปได้เธอจึงเถียงชายหนุ่มออกไปด้วยน้ำ

้คุณทานหรือ

ามตรงที่หญิงสาวนั่งอยู่ทันทีเขาไม

...พิมบอก

เธอพร้อมบีบปากของเธอให้มันอ้าขึ้นส่วนมืออีกข้างของเขาก็ตักกับข้าวเข้าปากเธออย่างไม่ได

นั้น..

านเอง

ข้าวเพื่อที่จะป้อนเธออีกคำแต่หญิงสาวก็จับช้อนที่เขาถื

เพราะตอนนี้เธอเหมือนนักโทษที่โดนผู้คุมจับจ้องตลอดเวลาเพราะชายหนุ่ม

ลยมั้ยคะ..เดี๋ยวพิมเก็

สียทีแถมยังนั่งเงียบอยู่อีกด้วยเธอไม่ค่อยชอบบรรยากาศแบบนี้สักเท่าไรจึงเ