เสียงกรุ๊งกริ๊งของช้อนที่กระทบกับแก้วดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอแว่วมาพร้อมกับกลิ่นกาแฟหอมฉุย ธรินดาคลี่ยิ้มออกมานิดๆ เพรา

เสียงหวานเอ่ยทักทายขณะเดินตรงไปยั

..ยังไม่ขึ้น

ยแวะมาดื่มน้ำก่อน ว่าแต่พี่บัวคำจะดื่มกาแฟเหรอคะ

ไว้เมื่อกี้นี่เอง อุ๊ย!” บัวคำซี้ดปากในตอนท้ายพร้อมทั้

นดารีบถามอย่างเป็นห่วง เมื

ำอีกแล้ว พี่บัวคำวานคุณหนูเล็กเอากาแฟนี่ไปให้คุณปรัชญ์หน่อยได้ไหมคะ พี่บัวคำกลัว

คำแม้ว่าจะลำบากใจไม่น้อย “ว

้องของเธ

ที่ห้องนั่ง

็กมากค่ะ พี่บัวคำไปก่อนนะ” พูดจบบัวคำก็รีบวิ่งออกจากห้องครัวเพื่อไปเข้าห้องน้

งหน้าอย่างชั่งใจ สุดท้ายก็จำต้องหยิบมันขึ้นมาไว้ในมื

...ก

ันดี ก่อนจะผลักประตูเข้าไปเมื่อ

ข้

แต่งห้อง มันช่างบ่งบอกความเป็นเขาอย่างเข้มข้นจนเธอใจสั่นขาสั่นไปหมด เธอไม่เคยย่างกรายเข้ามาในห้องนี้เลย เพราะรู้ดีว่าเจ้าของห้องไม่ชอบให้ใครมาจุ้นจ้าน แม้

ักเตียง กดไอแพดโดยไม่สนใจคนเข้ามาใหม่ จนกระ

้ว่าปกติปรัชญ์ให้บัวคำวางแก้วกาแฟไว้ให้ตรงไหนระหว่า

รวางไว้ตรงไหนที่

คองแก้วกาแฟที่รองด้วยจานเล็กๆ ไปวางไว้ให้เขาที่โต๊ะข้างหัวเตียง เพื่อจะได้รีบออ

อ่

อนกันที่ได้ยินเช่นนั้น แ

ัชญ์ว่า

อ่อย’ เธอไม่เ

งสาวตอบเรียบๆ รู้ว่าตัวเอง

้องรู้สิว่าฉ

่ต่อความยาวสาวความยืด แต่ก็รั้งอารมณ์ตัวเองไม่อย

องแง่สองง่ามพร้อมกับทำสายตาหื่นๆ ใส่ แค่นั้นธรินดาก็พอจะรู้ความหมายประโยคหลังของเขาแล้ว หญิงสาวหน้าแดงซ

ตัดบท ก่อนตัวเองจะถูกพู

ป” เขากล่าวข

ียงออกมาขณะที่พูดทั้งๆ ที่ยากเย็นเต็มทน ปกติเธอเป็นคนใจเย็นเสมอ ไม่เคยโกรธหรือหงุดห

ถ้าฉันต้องการ

เล็กก็จะทำค่ะ แต่ถ้าเป็นสิ่

ก็จะทำให้เธอทำในสิ่งที

รัชญ์ต้อง

ันเหมือนกันนั่นละ ไม่งั้นคงไม่เ

อกมาทันควัน “เล็กก็แค่เ

พราะอยากเห็น

วคำท้องเสียและวานเ

อีกต่อไป เธอปิดประตูห้องลงท่ามกลางเสียงหัวเราะตามหลังของเขา และนั่นก็เป็นครั้ง