ธอทำให้เขาหงุดหงิด เธอเดินตรงไปข้างหน้าพร้อมกับยกมือขึ้

นือเมฆ" ละ ... ละ ... ลุงงั้นเหรอ ยัยเด็กนี้ เขาเพิ่งจะย

งฤทธิ์ด้วยความไร้เดียงสาของเธอแม้ภายนอกน้ำพั้นช์จะดูเป็

ไม่ได้สนใจสายตาดุดันของมาร์ตินเลยสักนิดเธอเดินผ่านห

มให้กับน้องสาวของตัวเอง ความทะเล้นของเธอทำให้เขาหายเครียด แต

เขายังหยอกล้อด้วยคำพูดน้องสาวกลั้

นือเมฆอีกครั้งก่อนเดินออกมาจากโกดังที่

ึงโต๊ะอาหารเหนือเมฆบ่นน้องสาวในไส้ที่แยกตัวออกไปอยู่คอน

้าอี้ข้างพี่ชายโดยวันนี้มีแค่เหนือเมฆ และน้ำพั้นช์ที่นั่งร่วมโต๊ะรับ

ีอำนาจ และหน้าเกรงขาม แต่เขาก็รักน้องสาวคนนี้ที่สุด หากน้ำพั้นช์ต

บไปนอนคอนโด วันนี้

มฆตอบน้องสาวอย่างเป็นห่วง เขาไม่อยากบังคับน้ำพั้นช์มากจนเกินไป เพราะตั

ลั

อนสาวที่สนิทคนเดียวของน้ำพั้นช์บ่น

ายคนสนิทของเธอกระแหนะกระแหนเข้าให้อีกคน น้ำพั้

ากว่าฉันงั้นเหรอ" น้ำพั้นช์ถามถึงละอองดาว

่องดื่มให้" วิปครีมพูดขึ้นสายตาของเธอทอดไปยังมุมมืดทางเข้า

วางกระเป๋าสะพายใบเล็กสีขาวไว้บนโต๊ะ ส่วนชานนท์อาส

ะ จะได้ไม่เป็นภาระของเพื่อนฝูง" น้ำพั้นช์เด็กสาววัยยี่สิบสองปี

ละอองดาวแต่ไม่พบสิ่งที่กำลังตามหา เธอแบกละอองดาวเอ

้บ

อที่หล่นลงพ้นทำให้หน้าจอแสดงผลรูปของเจ้

้า สายตามองตรงเข้าไปยังโต๊ะเป้าหมายก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเลห์ ยืนโยน

น้ำอีกครั้ง แต่สายตาของเธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่ศรีษะจร

ันทีที่ประสานสายตากันอีกครั้งเธอคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอเขาที่ไหน แต่ก็เพิ่งน

้ำนม กล้าดียังไงมาเรียกเขาว่าลุง เขาเพิ่งจะย

้บ

๊บบ

ม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกจากปากเขาแม้แต่คำเดียว ใช่ว่าเขาพิศวาสเธอหรอก

มอย่างยากจะหลุดพ้น นี่ขนาดใช้แค่ท่อนแขนเพียงข้างเ

ำบ้าอะไรเ

ว่ามาเฟียหนุ่มที่ไร้จิตสำนึก อะไรกันเพิ่งเจอกันแค่

..

่มตรงหน้า และรอยยิ้มยียวนของเขามันช่างขัดใ

ถือฉันค

..

้นมาจุดดูดอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว และแน่นนอน ดวงตาสีเทาห

อถือฉั

บฉั