ไม่ถึง เธอควักกระเป๋าเปย์ไม่ลง ห

ียวเท่านั้นนะครับ” เสียงใครสักคนประกาศ ตอนที่ดนตรีหยุดเล่น นันทิสาตาลุกวาบ เธอหันกลับไ

ฉวยแก้วเครื่องดื่ม

างหู นันทิสาพยายามปรือเปลือกตามอง คงเพราะความผ

หลังประมวลภาพท

จ็บจี๊ดๆ ผู้หญิงอย่างรมิดานี่ เกิดมาเพื่อแย่งทุกอย่างที่เธอจับจ้องเสียจริงๆ นันทิสาทรงตัวยืน พยายามก้าวไปข้างหน้าให้มั่นคงที่สุด

หรือสงสัย แต่มันเป็นเพราะความซุ่มซ่ามของเธอก็ไม่อาจรู้ได้ ระหว่างที่กำลังละล้าละลังในการตัดสินใจ เธอควรเดินออกไปดื

อบละลายเพราะความร้อนที่ระเหยออกมาจากร่างกายของเขา ทุกมัดกล้ามที่เธอสัมผัสเหมือนมีประจุไฟฟ้าจำนวนมากวิ่งวนอยู่ในนั้น

ไหนหะ!!” ลูเซียน

้หญิงซุ่มซ่ามคนนี้เป็นอย่างแรก แต่ทันทีที่อุ้งมือเขาแตะเนื้อตรงต้นแขนที่โผล่พ้นแขน

นตรายอย่างที่สุด เขามีรังสีความเหี้ยมแผ่ซ่านออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลไหม้คู่นั้น มันเป็นฟรีโรโมนชนิดห

ขึ้น ลูเซียนโน้มตัวลงมาใกล้ เขาได้กลิ่นหอมบางอย่างระเหยออกมาจากร่าง

งอย่างกระตุ้นเขา รมิดาเบิกตาโต พยายามเอนหลังหนี แต่...เธอตัดสินใจ

ีเข้ม แนบลงมาบน

ของรมิดาของก็

งเธอจนกระเด็น เปลือกตาเธอหลุบลง

ไปยิ้มแหยๆ ให้เพื่อนที่เดินเข้ามาสมทบ จังหวะที่เธอพลิกตัว เป็นจังหวะเดียวกันที่ลูเซียนขยับตัว รมิดาเลยผวา ยกมือคล้อ