่อนโผเข้าไปทักทายร่างสูงใหญ่ราวกับสนิทสนมรักใคร่กันมาแ

อะเลย ” “ เราต้น สิงห์จำเราได้ไหม ” “

วิ่งหนี ” ต้นปรายตามาทางภีม ที่วันนั้นเดินไปที่ป้ายรถเมล์ด้วยกันแล้วโดนเด็กต่างสถาบันหาเรื่อง ภีมเริ่มต้นด่าก่อน

็รีบเดินเข้าไปเกาะแขนสิ

เดียร์ไง เดียร์ที่ ถือป้ายโ

เล่นเอาเธอหน้าหุบ เสียงหัวเราะเกรียวกราวดังขึ้น มีเพียงฉันและภีมที่ยืนนิ่ง ภีมเห

อินกัน

หรอ ” สิงห์เอ่ยถาม เป

ัดสังสรรค์เพื่อนเ

มากันเยอะ

ี้แหละ แล้วสิงห์มาทำอะไร บังเ

เปิดร้านซ่อมรถ แม่เราทำ

คน จะได้สนุก ” เดียร์เอ่ยขึ้น ขนุนกับต้น

ม่ไ

องเด็กห้องหนึ่ง ไอ้พวกห้องท้าย

แว้บหนึ่ง ใบหน้าคมสันยังคงยิ้ม แต่ฉันรับรู้ได้ถึงสายตาอ

ังลืมเรื่องครั้งก่อนเก่าไ

ผิดนักเลย ” ฉันตอ

้ใหญ่หน่อย มีน้ำใจนักกีฬา ไม่ใ

ได้เป็นค

ป๋าแป๊บ เรามาพักด้วยนะ ” มันพูดหน้า

ห์มาอีกคนจะได

าอยู่ฟรีกินฟรี ” ภีมเอ่ย

ร ” พวกเพื่อน ๆ สาธยายกับสิงห์ ซึ่งฉันไม่ได้ตั้

็ได้นะ ไอ้สวะเนี่ย จนก็จน ดูสารรูปมันสิ มันจะมาลักขโมยขอ

รืออะไรทำนองนั้น ฉันมั่นใจว่าสิงห์ไม่ทำแน่ เท่าที่คบหาในฐานะคนรักราวหนึ่งปีในตอน ม.6 สิงห์เป็นคนดีและไม่เคยจับต้องทรัพย์สม

ขนาดพ่อฉันเขายังซัด จนหม

ได้ตัดสินใจอะไร เ

องเราใน ครั้งนี้ คงจะไม่ได้ไปรบกวนหัวใจขอ

ก่อนหันกลั

ัญตัวเองผิดนัก ฉันลืมมัน

ังไปก็คงจะเจอรอยยิ้มมีเลศนัยจากใบหน้าหล่อเหลานั้น พร

่างนั้นเหรอ เดี๋