รลูกมีเรื

อง คื

รไปแล้ว เดี๋ยวเราค่อยคุยกันอีกที” เหมือนเป็นการไล่

รก็ว่า

ะไรขึ้นคะ ขวัญกับเพื่อนกำลังซื้อของอ

ยไปเท่าไหร่เด

แสนค

ำไมแพงขนาดนั้น” นี่น่าจะเ

่อ เรื่องนี้ขวัญเคยขอพ่อแล้ว ถ้าเรียนจบก็

อะไรทำไม

้แหละ ทีแม่ใช้ใบละห้

้เพราะพ่อบอกเขาระงับเองแหละ ประหยัดค่าใช้

ขวัญเหรอคะ แล้วขว

ก่อน สุรุ่ยสุร่ายไม่ได้อีกแล้ว พ่อไม่มีเงิน

เหรอคะ” เธอถ

ำดูดีโรงแรมไหมล่ะว่าผลประกอบกา

รู้แต่ว่าอะไร

ไปช้อปปิ้

นไรนี่คะ เราไม่ได

รายได้ของเราชักหน้าไม่ถึงหลัง ไหนจะจ่ายค่าจ้างพนักงาน ค่าน้ำค่าไฟ แล้วจะต้องมาจ่ายค่าบัตรเครดิตแม่ลูกเด

ว่ายังไงคะ ข

แล้วเลิกซะนะไอ้ซื้อของแพงๆ น่ะ ครั้งนี

ช่เหรอคะ จะปิดต

นจะหนี้อีก ไม่มีคนมาซื้อบริการเ ราจะมีรายได้ได้ย

บนี้หางานยา

หมดแล้ว ต้องกินบุญเก่า ถ้าไม่อยากอดตายเตรียมตัวไปหางานทำ ที่ที

ี้ยวซ่าเพื่อนสนิทของข

ได้ออกไปแต่โดยดี มาตอนนี้ของขวัญถึงกับเศร้า ปรับอารมณ์ไม่ทัน วันนี้เธอไปช้อปป

กสิแก” เกี

ปัญหาเหรอเนี่ย ทำไม

ลวร้ายขนาดน

รม มันต้องเลวร้ายสิ ถ้าฉันจนขึ้น

สิวะ แต่เรากลับบ้านก

กโรงแรม มาบัดนี้ชรันออกมาจากที่ซ่อนและยิ้มเยาะอย่าง

ริ้ง! เสียงโทรศั

รับ

ห้องทำงานหน

องท่านประธานขจรทันที คราวแรกว่าจะไม่พูดอ

มาถึงชรันก

ีกว่าปล่อยให้มันรกร้าง อย่างน้อยเราจะได้มีเงิน ผ

ับ มันไม่ได้ขายง่