แอบรักมานานแสนนาน ถ้ามันทำให้เขาตกเป็นของเธอ เธอก็ยอมทั้งนั้น อุตส่าห์ไปเรียนวิชาการยั่วมาจากพี่สาวของเธอเลยนะ มรดกตกทอดกันมาเห็น ๆ

ลให้เตรียมตัวรอเอาไว้ก่อนแล้ว ทำให้หญิงสาวที่มาด้วยนั่งมองตาปริบ ๆ ด้วยความสงสัยแต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยถามออกมา ได้แต่ลุ้นในใจว่าช

ด้วยความหนาวเหน็บราวกับกังวลใจอะไรบ้างอย่าง ดวงตาที่ซุกซนแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลใจและสงสัยไปช

เสียงจิ้งหรีดเรไรส่งเสียงร้องเซ็งแซ่ขับขานกันดังระงม ทำเอาหญิงสาวยกมือขึ้นกอดอกด้วยความ

ะกิดถามชายหนุ่มขึ้นเมื่อถูกพาเดินเข้ามา

ชายหนุ่มตอบก่อนจะหันมาสบกับดวงตาค

เงียบแบบนี้ล่ะ" เสียงใสถ

อบครัวผม แต่... ตรงนี้ไม่ใช่ที่ของคุณหนูหรอกครับ สำหรับคุณหนูคือบ้านอีกหลัง

ั้นไม่ใช่บ้านหลังนี้ แต่เป็นบ้านไม้ที่อยู่กลางป่าต่างหากล่ะ บ้านที่

ธอคนนั้นที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้... ค

๋ยวคุณหนูอาจจะเดินหกล้มไว้ ให้ผมอุ้มนะครับ" เสียงทุ้มบอก

ังไงเล่า" เสียงหวานแว้ดใส่ขึ้นด้วยควา

อกครับ เพราะไม่อยากให้ผิวเนียน

ระหงมฉันราวกับเจ้

ใช่เจ้าหญิงของผม ก็ไม่ทางมาอย

ีทางทำให้ฉันหลงได้แน่นอน แต่ฉันนี่แหละจะกลายร่างมาเป็นกวางน้อยแล้วขย้ำราชสีห์แบบนายให้เละจนไม่เหลือชิ้

พื่อให้ความสว่าง ความมืดมืดบวกกับความเงียบสงัดทำให้หญิงส

ยังไงกับหลังที่ผ่านมาเหรอ" เสียงใสถามขึ้นด้วยความส

วยกันในบ้านหลังนั้น ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาไหนก็ตาม ขอแค่ได้อยู่ในสถานที่วิเศษก็พอ" เสียงทุ้มบอกขึ้นด้วยน้ำเสียงที

เศษสำหรับชายหนุ่ม แต่... ถ้าไม่พิเศษจริง ๆ เขาคงไม่พาเธอมาหรอกมั้ง แถ

อมกับเสียงร้องของจิ้งหรีดเรไร แสงสว่างของโคมไฟที่ล้อมรอบไปทั่วห้องทำให้ดูน่ามองมากยิ่งขึ้น ดับคว

งนั้น ประหนึ่งเหมือนยกบ้านในเรื่องแวมไพร์ทไวไลท์มาเลยแน่ะ ความสวยงามที่เรียบง่า

สว่างจากแสงเทียนที่เต้นระบำพลิ้วไหวไปมาราวกับด

.. แต่มีค

ในความงามของสถานที่แห่งนี้ แสงไฟสีนวลที่ส่องเป็นประกายเจิดจรัสไปทั

ขบเม้มที่ติ่งหูอย่างแผ่วเบา มือหนาตวัดโอบเอวบางแล้วดึงมา