ก ฉันไม่ต้องการเงินสักแดงเดียวจากบ้านของตระกูลยู่ แล้วก็ยินดีที่จะออก

งไปที่เจียงซุ่ยตาเขม็งด้วยดวงตา

องผู้หญิงคนนี้ เขาก็รู้สึกได้ว่า เจ

ตัวคนเดียวแบบนี้ ทำไมมีความกล้าหา

เลย ความรู้สึกนั้นมันอัดอั้นไปหมด แม้ว่าสมองจะไม่ได้มีความคิด

อไม่ไหวแบบนี้ คงจะห

างไร เจียงซุ่ยรู้สึกโมโหจนหัวเราะออกมา “ยู่จินเฉิน เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกั

ียงซุ่ยจะพูดออกมาแบบนี้ เขา

่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ผู้

ดแล้วนะ ยอมอ่อนข้อให้มากถึงมากที่สุดแล

มโดยไม่รู้ตัวว่า “ได้ ในเมื่อคุณยืนยันมาแบบนี้ งั้นก็หย่

ั่นใจว่า “คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก การตัดสินใจท

่าเสร็จ เขาก็ยื่นให้เจียงซุ่ยด้วย แล้วก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ขึงขังจริงจังว่า “ค

กก้มหน้ามองแล้ว เธอก็ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ก่อนเอาในส่วน

มาก ไม่มีความลังเลใจสักนิด เธอไม่แม้แต

ังของเธอจนกระทั่งมันหายลับไป

เจียงซุ่ยที่กลับมาเพราะเปลี่ยนใจ เขาจึงรีบเก็บสีหน้าอย่างรวดเร็ว ตอน

ี่ยนเป็นมืดมนแทน เขารู้สึ

่ เขาถามขึ้นมาเบา ๆ ว่า “คุณยู่ครับ ทำไมคุณหญิงถึ

ดหงิดว่า “ต่อจากนี้ไป อย

ามขึ้นมาว่า “คุณยู่ ทำไมจู่ ๆ คุณถ

ินเฉินพูดตัดบทหวังอี้อ

ิกโตกว้าง เขาไม่อ

ึ้นมาว่า “แต่เดี๋ยวเธอ

้ายมาก สำหรับเด็กกำพร้าจากชนบทที่ไม่มีเงินและอำนาจคนหนึ

เป็นคนติดต่อเขามาเอง รอให้

รณ์แล้ว ทั้งสองคนได้หย่าขาดจากกันอย่างเป็นทางกา

กลับกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อย ๆ ในหัวของเขา