นศพท่านมิสวยแน่” ตอนนี้โทสะที่มีทำให้เก้าเทียนรุ่ยรู้สึกเหมือนกับว่าในร่างกายมีพลังงานบางอย่า

ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขัน อีกทั้งใบหน้าก็คลี่ยิ้มระรื่น

อีกทั้งเถาวัลย์นั้นรัดท่านแม่จนร่างเล็กบางแทบจะหายไป ก

ั้น แต่ห้าม...แตะต

อนนี้บาดเจ็บอย่างหนัก มือซ้ายยกขึ้นปาดเลือดที่ริมฝีปากก่อนจะจับหั

้ข้าแค่อยากมาเล่นสนุกกับเจ้า...นิดหน่อยเท

สียงโหยหวนแน่” แม้จะมิมั่นใจเลยว่าสิ่งที่คิดจะทำร้ายอีกฝ่ายพร้อมกับช่วยเหล

ะแตกหักไปบ้าง หากก็ยังมิเสียหายจนใช้การมิได้ ภายในมีกล่องที่ใส่ยาไว้หลายชนิ

ถนำมาปรุงตัวยาที่สามารถรักษาผู้คนให้หายได้ หากนั้นก็ยังมิเท่ากับความกล้าที่มิรู้ว่ามันมาจากที่ใด ไม่กลัวว่าจะถูกทำร้ายยามที่เอ่ยป

ปรุงอาหารให้กับนายของท่าน ก็กินยานี่พร้อมกับผักในรถสักสองสามต้น...มินานเลือดก็หยุด พลังก็จะฟื้นคืนด้วยเช่นกัน ส่วนบุ

ย่าให้ข้าต้องเป็นคนฝังท่านก่

น...เพียงแค่ปากมิใช่ดวงตาที่มั

ไปเลย เอาตัวเองให้รอดก

นแหละ อย่างเช่นเขานี่ไง...หากฝ่ายตรงหน้ามิจับตัวท่านแม่ไป มีหรือที่เขาจะดึงเอาพลังที่ก็มิรู้ว่ามันมาได้ยังไง อีกทั้งหากมิถึงยามคับขันก

ึงท่านแม่จะหวาดกลัว แต่เมื่อได้สบกับสายตาบุตรชายผู้นี้ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ใบหน้าที่แม้ตอนนี้ตรงหน้าคือเรื่องร้ายแรงอย่

นอีกครั้ง ปล่อย

นชิงชวน วาจาช่างโอหังยิ่งนัก เจ้าคงมิว่านะ หากข้

กเรียวปากข้างหนึ่งขึ้น เขามองสบสา

เคยเป็นก็ต้องหัดเรียนรู้...ด้วยตนเอง ในพลังยุทธ

รวมสมาธิที่มันกระจัดกระจายออกไปให้เป็นหนึ่งเดียว...เมื่อลืมตาขึ้น เขา

ักแน่นและเว้าวอน... ‘ใบหญ้าน้อยเจ้าเอ๋ย มันผู้นั

ขึ้นมิได้ เมื่อได้ยินเสียงร้อ

ึ้นที่สูง เลยมิถูกใบหญ้าที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าเปลี่ยนตัวเองให้มีปลายที่แหลมคมตำเท้า หากนี่เป็นเพียงแค่จุดเ

ข้าไป ตอนนี้ข้าขอท่านแม่ข้าคืน...” เก้าเทียนรุ่ยยื่นมือออกไปแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่ม ๆ และเต็มไป

จ้

ม้แต่ตัวเขาเองก็ยังอึ้งไปเหมือนกัน ใครจะคิดล่ะว่ามันจะเป็นไปได้...มิใช่เพียงแค่คุยกับต้นไม้พวกนี้รู้เรื่อง แ

่ามีบาดแผลหรือไม่ หากว่าแค่มีรอย...เลือดไหลออกจากตัวแม่หยดเดียว ขาจะมิวันให้อภัยบุรุษตรงหน้าแน่ หากเพื่อเป็นการแก้แค้นให้