น์ตระ

พระจันท

ลไปแล้วนั้น ตั้งแต่วันนั้นเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวัน คืนพระจันทร์เต็มดวงก็ปรากฏอยู่บนท้องฟ้าเบื้องบน พระจันทร์ในค่ำคืนนี้ดวงใหญ่โตก

ิ่งนัก” คำกล่าวของจางอี้หานทำให้ประมุขของบ้านพยุงร่างฮูหยินก้าวเข้ามาในบริเวณพื้นที่หน้าลานกลาง บ

่กว่าทุกครั้งวันนั้นคือวันที่ลี่เซียนจะฟื้นขึ้นมาใช

้นลงติดๆ กันแทนคำต

้านสอบถามบ่าวรับใช้ที่คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ แต่ละคนแต่ละนางต่างส่ายหน้าไปมาพร้

จีนท่านให้ทุกคนรีบไปที่ห้องของ

นซีเล่นเอาทุกๆ คนที่

รึ!” จางหยวนฟู่ถามกลับไปอย่างรวดเร

ลี่เซียนฟ

ากันเดินตรงไปที่ห้องคุณหนูเล็กทั

แม้แต่ตัวของข้าเองก็ห้ามมิให้ตามไปอย่างเด็ดขาดและมิให้ผู้ใดเข้าไปภายในบริเวณเร

ั้น หยวนฟู่หันกลับไปบอกบ่าวไพร่ที่รอ

อนใกล้เคียงของลูกข้าให้ต้อนมาไว้รวมกันตรงนี้ให้หมดเร็วเข้า!” คำสั่งเฉียบขาดขอ

ม่ของเจ้าค่อยๆ ตามมา ข้

ับท่า

หยินแทนบิดาอย่างรวดเร็ว พร้อ

นอนจาง

าประตูเรือนนอนของน้องสาวคนสุดท้อง นิ้วมือถูกนับไปนับมาครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อคำนว

ฟื้นหรือยัง” หยวนฟู่เอ่ยถามอาก

ือโดยพลันเมื่อเห็นท่านพ่อ

พ่อให้ออกไปจากบริเวณแทบนี้ทั้งหมดใช่แล้วหรือไ

แต่พวกเราทั้งนั้น... ว่าแต่ทำไมลี่อิงจึงมาอยู่ที่นี่เหตุใดถึงไม่ตามไปสมทบกับคนอื

พี่เลี้ยงที่ไว้วางใจอยู่ด้วยทุกที่และทุกสถานการณ์ที่น

เช่นนั้นยิ่งพากัน

ื่อหยุนซีก็เป็นพี่เลี้ยงที่คอยดูแลลี่เซียนม

พื่อให้ได้ความสุขสบาย ดังนั้นข้าจึงมิให้นางย่างกรายเข้ามาในเรือนนอนในยามนี้... อีกเพียงครู่พวกท่านจะเข้าใจในสิ่งที่อาต

าขึ้นลงติดๆ กันเม

ข้างนอกเพื่อให้นางได้อาบแสงจันทร์เ

ช้อนร่างน้องสาวคนสุดท้องเอาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะอุ้มร่างแน่งน้อยเดินออกมาจ

เพื่อให้ถูกแสงจันทร์ด้วยเล่า” จางฮูหย

เฟยเทียนกล่าวพร้อมยืนนิ่งมองร่างงามที่กำลังนอนหลับใหลมานานกว่าหนึ่งเดือน ทุกคนในที่นั้นต่าง

มาณตามเวลาสากล ซึ่งในหนึ่งวันมีทั้งหมด

子：zǐ) คือ 23.

丑：chǒu) คือ 0