งราวก

ไปทานที่พักหลังเลิกงานบางกลุ่มก็นั่งสังสรรค์กันเพราะวันนี้เป็นวันสุดสัปดาห์แต่กลุ่มที่นั่งทานอาหารกันแล้วดูท่าจะไม่เฮฮาก็เป็นกลุ

ะแม่ครูกำลังป่วยเค้า

ยของอร่อยและท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องครวญครางเรียกร้องอาหารแต่เธอก็ไม่อยากตักมันเข้าปา

ๆเลยงี่เง่าสารพัดไม่ถูก

แล้วยิ่งพักหลังมานี้น้ำหนึ่งมาบริหารงานแทนพ่อของตัวเองเธอและณจันทร์ก็ชอบถูกหมายหัวเป็นพิเศษทำงานเสร็จแล้วก็ถูกให้แก้งานบ้างแกล้งให้อยู่จนดึกบ้างแล้

วไม่ต้องไปพูดถึ

รตอกย้ำความเสียใจของณจันทร์อีกณิชาแม้จะไม่ได้อยู่บริษัทเดียวกับเพื่อนรักทั้งสองแต่เธอก็พอรู้กิ

ี้เพื่ออะไรทั้งที่ยอมรั

อนใจกับลูกสาวคนเดียวที่ขยันสร้างเรื่องให้เธอได้ปวดหัวอยู่บ่อยๆ เธอสังหรณ์ใจเอาไว้ตั

นชอบทำอะไรที่คาดเดาอะไรไม่ได้อยู่แล้วตอนนี้ที่ทำไ

อคงทำอะไรไม่ได้มา

โชคจอดร

อดันเหลือบไปเห็นใครบางคนที่คิดว่าเป็นลูกสาว

ับค

ะไรย

ตาเธอก็หันซ้ายหันขวาตามน้อง

โสเห็นต

รถจอดได้โสภิตาก็รีบลงจากรถสาวเท้าก้าวสับย้อนไปท

ัย

ว่ายังไงน้องสาวเธอก็ต้องตาฝาดเพราะคนอย่างปานตะวันไม่มาเดินข้า

ะว

ืนใกล้กับโต๊ะของณจันทร์ทำสามสา

เรียกใค

้งที่ยังมองได้ไม่นานและเป็นณจันทร์ที่มองไปยังหญิงวัยกลางคนตรงหน้าตาเขม็งสายตาของเธอมองเพ่งอย่างละเอียด

นคงจำคนผิดขอ

อบด้านอื่นเช่นทรงผมการแต่งตัวหรือแม้กระทั่งเพื่อนๆที่นั่งอยู่ด้วยกัน

..น

คนที่โสภิตามองเธอก็เกิดตกใจเล็กน้อยแต่ยังไม่ได้

่ะกลับกันเถ

็กคนนั

บกระซาบกับโสภิตาขณะที่

ะวันมากใ

ใ

ะขึ้นรถ

่ตกไม่ยอมขึ้นรถเสียทีจนเธอต้องเรียกเพราะ

่อ.

โชคก็ตีไฟเลี้ยวขอทา

่อกี้เค้าดูเ

นทั้งสองลับตาไปได้เธอก็

ั่

ไปจนสุดลูกตาแอบรู้สึกหดหู่กับสายตาของผู้ห

เหมือ

าปากคำโตทั้งคิดในใจอย่างคนปลงว่าไม่ว่าจะคนรวยห

บไปส่งพวกฉันที

่อนจะเอ่ยปากบอกใ

ับค

ทำอะไรค

งพี่สาวเธอด

..ขอให้เด็กคนนั้นยังอย

ร้างความสงสัยให้โส