ณะยังคงกุมมือเล็กๆ ของชญานินเอาไว้ตลอดเวลา ราวกับต้อง

ัยก็ทนเห็นแกลำบากไม่ได้ มาลัยขอนะคะ

งพล ยังคงพยายามขอร้องให้สามีเมตตาสงสารชญานิน

กำพร้าบ่อยๆ เพิ่มยัยช

ิงวัยสิบปีตรงหน้าอยู่พักใหญ่ ทรงพ

ุปการะเลี้ยงด

ๆ นะค

ปริ เพราะเธอสงสาร

ืม

ลงช้าๆ รอยยิ้มเมต

ณ คุณลุงส

ัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นพ

คุณลุงมาก

ตาเอ็นดูมอง

สียให้หนูเรียนเอง อยากเรียนสูงแค

ุณคุณลุงอี

วยนะคะ คุณจะไม่มีทางผิดหวังกับยัยชญาแน่นอน

นนัยๆ และทร

น์การ

อมาลัย?” ทรงพลถามด้วยความอยากรู้ หล

พักคนใช้ ยังมีห้องว่า

งพักของคนรับใช้ จะได้ไม่รบกวนทรงพลมากเ

หนูชญาไม่ใช่คนรับใช้สักหน่อยนะมาลั

.. แต่

ากตนเองทำเช่นนั้น จะต้องเก

มาลัยกังวล ทรงพลรู้ดี บุตรชายหัวดื้อ เพราะถูกเลี้ยงแบบตามใจมาตั้งแต่เด็ก พอภรร

ผู้เด็ดขาดและร่ำรวยก็ทำให

่ะ

นที่เดินจูงมือของชญานินออกมาจากห

ู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวนะลูก ท

สาวเข้าใจ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังชั้นสอง ซึ่งเป็นบริเวณที่แ

ะ ป

ของผู้ใหญ่เสมอ แม้ว่าตัวเองจะเกิดมาอาภัพ ต้องเสียพ่

ความดี สักวัน ความดีจ

มองสบนัยน์ตาหลา

เธอ ก่อนที่พิไลจะเสียชีวิตลงได้ฝากฝังลูกสา

งนี้เป็นห้องพ

ประตูห้องรับแขก ซึ่งอยู

ห้อง แล้วก็หัน

ุณป้ามาก

ลูบศีรษะเล็กๆ

ู้หลักผู้ใหญ่ แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น คนที่นี่

ข้าใจ

่วนตัวใส่ตู้เสื้อผ้าอยู่นั้น เตชิน ลูกช

าเต็มไปด้วยร่องรอยของความไม่พอใจ เมื่อเห็นแม่เลี้ยงของตัวเองพา