นดิ

เธอกว่าผมจะกลับมาถึงห้องก็เกือบตีสี่แล้วและกว่าจะได้นอนก็เกือบตีห้าใครมันจะไปตื่นเช้าไหววะ นี่ขนาดยังไม่มาอยู่ด้วยกันผมยังวุ่นวายขนาดนี้เลยถ้ามาอยู่ด้วยจะวุ่นวายขนาดไหนวะ ผมคว้ามือถือที่วางตรงหัวเตียงมาดูว่ามีใครโทรหาผมบ้างเพราะผมไม่ชอบเปิดเสียง ปรากฏว่าไม่มีใค

คงโดนด่าเละแน่ๆเอาวะค่อยๆหาเอาละกัน ผมค่อยๆขับให้รถไหลไปเรื่อยๆพร้อมกับมองหาไปอย่างใจเย็นให้รถคันหลังด่าเล่นๆจนกระทั่งมาเจอยัยกล้

าแล้วจ้องเข้ามาในรถผมก็ส่งซิกให้ขึ้นรถแต่ยัยนั่นไม่สนใจก้น

นมืดนี่หว่าคนด้านนอกมองไม่เห็นมิน่ายัยกล้วยเน่าถึงไม่สนใจ แต่ทำไมไม

ผมเลื่อนกระจกรถลงแล้วตะโกนออกไปอ

ผมอีกนะ แม่งมารับแล้วปากดีแบบนี้น่าจะให้ขึ้นรถไปคอนโดเอง แต่ไม่ได้ดิถ

ล้วยเน่าทำหน้างอปากคว่ำใส่ก่อนจะลากกระเป๋าไปใส่ท้ายรถ ถามว่าผมลงไป

ได้ว่าต้องไปเอาของที่ลืมไว้ที่มหาล

ผมบอกยัยกล้วยที่เอาแต่มองข้างทางอย่าง

ดกับผมเหมือนพูดกับเพื่อนรุ่นเดียวกัน ผมล่ะเหนื่อยใจแต่

ทีเพราะไม่อยากคุยด้วย

ลัยเ

เ

จะมาเรียนมันกว้างขวางใหญ่โตน่าเรีย

มหาลัยไม่ใช่

เอกเนอ