เลือกผิดแต่ก็ไม่สามารถทำ

มายังเมืองเป่ย บ้านเกิดของนาง ทว่าผู้ใดจะคาดค

รอกที่ไกลจากบ้านสกุลมู่

หอบหายใจรวยรินจนกระทั

กครั้ง และเพราะความดึงดันอันไร้เหตุผลของเขา สุดท้ายบิดาของ

ี่หามาได้มาซื้อสมุนไพรเพื่อรักษานาง เมื่อบิดาของเขาทราบเรื่อง จึง

ด้ นางเกลี้ยกล่อมเขาอยู่เป็นนาน ก็เห็นว่าพาคนกลับตระก

เขาจึงขังมารดาของหยว

ล้มป่วยและจากโลกนี้

มารถก้าวข้ามธรณีประต

สุดท้

ยสายตาผู้อื่น เขาน

โรคหญิงงามเมือง ไม่นานร่างกายนางก็เริ่มโรยแรง แม้แต่จะพูดนางก็ยังต้อง

ก็ติดโรคจ

ึ้นอีกครั้ง แต่รอบกายหาใช่สะพานไน่เหอไม่ ไร้ดอกปี่อั้นสีแดงสด

๋อ แม้นางกลายเป็นวิญญาณแต่

นตะเพิดด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ มองใบห

็นคนอมโรค ไร้สง่

ต เขาถึงกับยอมสละทุกสิ่ง ในใจมู่เสวี่ยหลิงทั้งโกรธเขาที่ทิ้งชี

เซิ่งเจ๋ออ่อนล้าลงเรื่อ

ิดถึง

วเขา พยายามตะโกนเรียกเขา เวลาผ่านไปนานเท่าใดนางไม่อาจทราบ แต่เมื่อแสงตะว

อแสน ที่ในที่สุดก็จะได้พบเจอกั

รมณ์ความรู้สึกโกรธแค้นโหมสาดซัดเข้าร่างจนน

าราวธาร

งข้างร่างของเขาที่

งนางทอแสงแล้วดับวูบสลับกันไป ชั่วครู่ที่ส

ามคับแค้นใจและอับจนสิ้นหนทาง มู่เสวี่ยหลิงคลานไปอยู่ตรงหน้าร่า

เขา แต่หยวนเซิ่งเจ

า” มู่เสวี่ยหลิงปา

คนผู้นั้น ข้าจะยอมแ

้ยวแปดคนหาม ข้าก็ยินดีแ

ท่านฟื

การหวนกลับหมุนผ่าน รออยู่ครึ่งค่อนวันเขาก็ยังไม่กลับมา นางจึงได้รู้ว่าหยวนเซิ่งเจ๋อไร้พั

นเอง นางเงยหน้ามองท้อง

็นท่านที่ทำให้ข้าได้พบกับคนต่ำ

ลให้นางพบเจอมันผู้นั้นแล้วอย่างไร หากนางไม่ตกปากรับ

า นางค้อมศีรษะจนหน้

ชะตาชีวิตของเขาไม่ถูกต้อง ได้โปรด ได้โปรดใ

ช่วยให้เขาได้มีชีวิตรุ

อดดับ ไม่มีวันสูญสลาย

ญญาณ แต่เมื่อคนที่นางยึดมั่นถือมั่นได้ตาย

้จะทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างผอมบางล้มลงกับพื้น สายตาจับจ้องเพี

บเป็นคนเดียวที่อยู่กับข้าจนวันตาย ชาติหน้าข้าขอช

อดออกมาคำหนึ่งก่อนจะเอ

ยกลายเป็นควัน ทว่าก่อนที่นางจะว

สนีบาตลูกใหญ่ฟาดลงที่ตรอกสกปรกข้างตลาด ศพทั้งสองหายวับไปกับตา กาล