จอมเสเพลอย่างท่านอย่ามาเกี้ยวข้า!

ล้ายกับท่วงทำนองแห่งบทเพลงขับขาน คลอเคล้า

ป็นความฝันอันแสนหวานที่ทำให้คนไม่อยากตื่น แต่ทว่าความเป็นจริ

เพื่อมไหว เสียงลมหายใจอันเร่าร้อนของคนทั้งสองทำให้แก้มของสตรีนางหนึ่งแดงระเรื่อ ลมหายใจเป่ารดเรือน

ัดฟันข่มอารมณ์วาบหวามที่บังเกิดจนทนไม่ไ

งดงามราวอิสตรี ผิวขาวราวหยกล้ำค่า กรอบหน้าหวานแต่

วขาวผ่องจนเกิดรอยช้ำ ดูดชิมริมฝีปากนุ่มนิ่มของนางจนบวมเห่อ นางหลับตาพริ้มมือเร

จนข้าไม่อา

ด้วยสายตา ในยามที่แสงจันทร์สาดสะท้อนส่องทาบทับจนเผยให้เห็นนวล

ามท้องถนนคงมิมีผู้ใดกล้าจ้องมองตรง ๆ ด้

ซึ่งเขารู้ดีว่าสิ่งนี้ย่อมไม่ใช่โลกแห่งความจริง เขาหลับตาพร้อมกับเสพ

ตกนี้กลับเหมือนจริงเป็นอย่างยิ่ง และความสุขที่ได้ครอบค

ามเจ็บปวดของตนเองเอาไว้ นับว่าไม่ได้รุนแรงนัก เพียงแต่ความรู้สึกเจ็บนี้

ับว่ามาก ความเจ็บปวดหรือ นางได้ผ่านมันมาหมดแล้ว ทั้ง

ง คล้ายจะปลดปล่อยความต้องการและความป่าเถื่อนทั้งหมดของเขามาที่นาง

กายของนาง และบัดนี้ยังรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดอ

ยังคงดังแผ่

เจ้าดียิ่ง

สับร่างนี้เป็นชิ้น ๆ แม้ในยามนี้เขาก็ยังเอ่ยชื่

งเป็นคู่ขานางโ

ที่ไหลเวียนอยู่ภายในช้า ๆ นางยกมือโอบรอบร่างใหญ่โตของเขา ส่งผ่

ะหลับแล้วกลับตื่นขึ้น พร้อมกับความคึกคะนองที่แข็งชันแล

ิ่ม แม่นางข

้านนี่คือสิ่งใด เมื่อสุดท้ายนางไม่อาจ

ราะจำใจต้องช่วยเขา แต่เป็นเพราะสติของนางได้ขาดว

จไปได้แม้แต่น้อย เมื่อลิ้นของเขาค่อย ๆ ไต่ไล้

งตวัดลิ้นเลียปลายถันนั้นดังจนนางสะท้าน เข

่ง แม่นางห

อไป นางถีบเขาออกอย่างรวดเร็วในขณะที่เขายังคงมึนงงด

ๆ ตวัดผ้าผืนใหญ่มาคลุมกาย ชี้กระ

ุใดทำเช่นนี้ เจ

แม้ว่าจะถูกถีบจนตกเตียง แต่เขาก็สามารถบิดกายตนเองไม่ใ

้วใช้กระบี่ฟาดที่

อ๊

้นพร้อมกับอาฉีที่เ

ดินวนไปวนมาด้วยความหนักอก กร

ง เหตุใดนานนัก

ี่ไม่ควร ในขณะที่อาฉียังคงมีสีหน้าเรียบเฉย คล้ายกับคนที่เพิ่

่วงเจ้าค่ะ คนเสเ

ถอนหายใจอ

หนูไปแช่ยาที่ข้าให้เตรียมไว้ เร็วเ

้าค

ช้อาฉี ในขณะที่ท่านหมออ้ายเสิ่

วเจ้าแตกเช่นนี้ นี่เจ้าต

มปากเอ่ย

วแตกยั

ลาจนเกือบล้ม กระทั่งมีคนผู้หนึ่งรับร่างของนางเอา

ยท่

รอยช้ำดูน่ากลัว แต่อาฉีก็ไม่ห่วงความงามของตนเองแม้แต่น้อย แม้จะมีแสงสว่างจากคบเพลิงไม่มากนักแต่เขาก็รู้ว่านางกำลังทนกับความเจ็บปว

จ้ากับเขาไม่เกี่ยวข้องกันอีก

อ่ยรา

งใดได้เจ้าค่ะ เพียงแต่อาฉีขอร้องนายท่าน อย

หวังจึง

จะบอกเขาหรือไม่ล้วนเป็นสิทธิ์ของข้า ผู้

หน้ารับ

้าค

่คำพูดของเขาอาฉีรู้ดีว่าเขาจะไม่มี

ษจะกำเริบ รักษาร่างกา

ค่ะนา

่างที่ลู่หนิงหวังเอ่ยไว้ บุญคุณก็ทดแทนไปแล้ว นางกับเขาไม่เกี่ยวข้องกันอีกต่อจากนี้ไป

เจิง