สมุนไพรวันใดข้าก็พร้อมตามไปด้วยเจ้าค่ะ” ดรุณ

นมากจะเป็นที่รวมของร้านหมอมากมายคอยรักษาชาวบ้านที่เจ็บไข้ เมื่อหมู่บ้านใกล้เคียงพากันไปหาหมอที่นั่นกันเสียส

รไปขายให้พวกเขาได้ แม้จะให้ราคาไม่สูงนั

มาอย่างปลอดภัย ใครต่อใครที่มองว่าเขาเป็นบัณฑิตยากจนก็นึกว่าเขามีเบี้ยไม่พอใช้จ่ายจึงต้องทำเช

ว่าเรื่องนั้นนอกจากเขาเองแล้วก็หามีใครรู้ไม่...ไม่สิ คงมีคนผู้หน

ดอีกหรือไม่เจ้าคะ” เสี่

ไม่มีธุระอ

ว่า “เช่นนั้นข้าจะนั่งอยู

าก็เห็นนางว่างมานั่งร

ลองเป่าขล

ดีจนหญิงสาวถึงกับขม

ยตอบทันที “เพียงแต่ข้าไ

กมาและยื่นส่งไปให้สตรีด้านหน้า

อมราวกับกลัวว่ามันจะหักคามือเสียตรงนี้ หากเป็น

ไม่เป็นด้วยซ

ำตามที

้างเล็กน้อยให้พอมองเห็นขลุ่ยที่นางถือ เพียงเท่านั้นใบหน้าของหญิงสาวก

งจับขลุ่

เขาสอน เสียงขลุ่ยที่นางเป่าตะกุกตะกักต่างจากเสียงที่เขาเป่ามากโข นั่

มีสมาธิ” เขาเอ่ย “ลอง

อบ หัวใจสั่นรั

นเมื่อท่านบัณฑิตเฒ่าอยู่ห่างกั

งนาง กลิ่นกายของบุรุษที่อยู่ใกล้เพียงไม่ถึงฝ่ามือทำนางใจสั่นไปห

้าไม่ไห

กายบัณฑิตเฒ่า หากนางยังนั่งเคียงกายเขาอยู่ตรง

หรือ ใบหน้าซ

้า

ิง ๆ เพราะนางก็รู้สึกว่าร่างกายหาปกติเหมือนทุกวันไม่ ยิ่งสบสายตาเขาและมอ

เกินไปกระมังเจ้าคะ ใบหน

็ไม่ได้ร้

รวดเร็วก่อนจะเก็บมือกลับมาที่เดิม ทว่าเจ

์ให้ลึกลงยิ่งกว่าเดิม เขาพูดไปเช่นนั้นเอง แท้จริงแ

ลับเรือนก่

งขอตัวกลับเรือนก่อน โดยที่ไม่รอให้เหลียน

ท่านบัณฑิตเฒ่า” นางยั

่อนจะถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย เขารู้ดีว่า

ที่ข้าเคยพบจริงๆ” เขาเอ

อมละลายดังเช่นสตรีที่ไร้

มื่อบอกดี ๆ นางก็มักจะต่อต้านหรือทำหูทวนลมทุกครั้งไป นี่ก็เย็นย่ำจนด

ยากพักเหนื่อยจะแย่แล้ว คงสู้รบปรบมือกับการเกี้ยวพาของนางไม่ไหว ดีที่นาง

ยิ้มเล็กน้อยพลางลุกขึ้นสะพายตะกร้าสานที่วางเปล่าขึ้นบ่า เมื่อแหงน

่เช่นกัน...ช