ล้ที่พักตนเอง เธอรู้สึกอายหน่อยๆ กับความเสื่อมโทรมแถวนี้ มันแตกต่างกับคฤหาสน์หลังใหญ่ของเอียนลิบลับ

ลาที่แต่งกายซอมซ่อ กางเกงยีนขาดๆ กับเสื้อเชิ้ตสีซีด เธอดิ้นรนทำงานตัวเป็นเกลียวเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่อายุสิบเจ็ด บิดาสิ้นใจจา

ังเลยเนอะ!!” เอียนชวนคุยแก้เก้

่างกันแบบเห็นได้ชัด แม้กระทั้งความเป็นอยู่ยังห

” เสียงแข็งๆ ตะโกนลั่น แถมยังมองอานิลาตาขวาง เอียนมองสบตาผู้ชายร่างใหญ่หนวด

นๆ สิ” อานิลาตอบเสียงเคร่ง เธอสอดมือลงไปในกระเป๋ากาง

อาบุญนะ หากมึงยังทำงานพวกนั

อะ พ่อฉันเป็นหนี้พวกแกเท่าไหร่แน่” อานิลาเหลืออด เธอทำงานหนัก

กูเป็นพระเจ้า แต่เวลาต้องค

ฉันต้องชดใช้แทนพ

่อยากปลดหนี้ ลองทำงานอย่างว่าดูสิ ไ

วาบ เธออายเอียน

่นมือไปจับมือผอมแกร็นที

...ไม่อยากเจ็บตัวอย่าเสือกสิวะ!!”

ววตานั่นแฝงแววอำมหิตจนเขาขนลุกซู่ “ผมใช้หนี้แทนอานิลาเอง...เธอเ

อ่อน...มีปัญญาใช้แ

ล่ะ?” เอ

นพูดเสียงดัง และ

้วนะ หนี้มันเพิ่มขึ้นได้ยังไง...พ่อเป็นหน

ก็เพิ่มสิวะ” มันกระตุกยิ้มเหยียดๆ ทอดสายตามองเอียน พร้อมกับประเมิณในใจ ไอ้หนุ่มละอ่อ

ากกาแบบหวุดหวิดหลายครั้ง แต่อีกไม่นานหรอก อานิลาต้องพลาด...เมื่อคนไม่ใช่เครื่องจักร...โหมทำงานหนักแบบนี้ อีกไม่นานก็คงป่วย เมื่อนั้นเขาก็จะได้ทั

้ รับเซ็คไหมครับ...รออีกสักหน่