้าวกันดีกว่ามั้ย?”

ิดในหัวจะขัดแย้งกันเอง แต่เมื่อท

คนแปลกหน้าท่าทางคุ้นตายืนหันหลังให้อยู่ เปลือกตาเด็กชายหรี่ลง ม

รับ โนอาร์คิด

ก็ต้องรีบเบรกจนตัวโก่ง ถึงหน้าตาจะคล้ายมารดาของตนเอ

ดวงตาของเด็กนั่นคลอขังด้วยน้ำใสๆ ที่ไห

จมูกแรงๆ เขาใช้หล

ปล

าน่ะเป็นลูกใคร ทำไมถึงม

นี่ทำไม?” โนอาร์ย้อนถาม ท

มมารยาทตัวน่ะต

บอกคนแปลกหน้า”

ี่ยนเลยนะ” มินดาเปรยลอยๆ ไม่ได้หวังคำตอบ แต่เมื่

ปลกหน้าที่ไหนเดินเพ่นพ่านในบ้าน

ูกสาวของพ่อฉันที่เป็น

งคอมองมินดา “ตัวชื่

แต่ ทำไมเราถึงรู้จักช

ล็กๆ โอบรัดรอบขาของมิ

ลับมาแล้ว คุณตาไ

เข้าหาไม่คิดปิดบังความยินดี น้ำตาใสใสที่ไห

นชายมา ไม้ยืนนิ่งที่

พ่อ เด็กนี่ ทำไม

ม่ยอม เลยจำใจต้องอุ้มเด็กชายตัวโตๆ ขึ้นมาอยู่ในวงแขน ก่อนจะเ

แอบกรีดน้ำตาทิ้ง ฝืนยิ้มทั

กะพริบ สติของเขาคืนกลั

แม่มินกลั

ย เดินเลยไปนั่ง

ม่ตอบมินนะคะ เด็กนี่ลูก

มินดา แววตาปริบๆ นั

ูกของยัยมี”

ว้ เธอเกรงใจแววแป๋วแหว๋วของ

ว้พ่อจะอธิบายคร

ำนำหน้ามินถึงเป็นนาง?” มินดาคาดคั

ม้มปาก แล้วก็คลายออก

่น เธอข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกล ไม่ใช่เพื่อมาฟังเหตุผลที่ไม่เข้าท่า ในเมื่อบิดาตัดขา

สียแล้ว” ไ

มินดา

มอให้...” ไม้พูดไม่ออก

้ย?” มินดาหันไปคุยกั

ย็นๆ สักแก้วหนึ่งมาให้ฉันทีสิ” มินดาพูดย

ป็นลูกยัยมีนา แล้

เหตุผลของบ