บทที่ 3 ที่พึ่งพิงปีหนึ่ง
ัณฑน
่งอาจารย์ธงชัยสุดสั
้แล้วแต่ยังไม่ได้เก
ีกแค่สามวันเองนะแก
งานที่ใฝ่ฝันและตั้งใจต่อให้ยา
ิชาตกแต่งภายใน ณ มหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังและยอมรับในสังคมไทย และนี้ก็เป็นอีกหนึ่งสาขาวิชาที
ียงเธอก็ไม่เคยถอดใจ และยังโชคดีมีเพื่อนสนิท
าโครงตึกมัน
ห็นจะเบี้ย
ารออกแบบคือการเข้าใจโครงสร้างของตึก รวมไป
ตั้งแต่โครง ส่วนของสาธารณูปโ
ต่นี้ไม่ใช่ “แล้วเราต้องแก้ยังไงภี
แบบใหม่แล้วมานั่งใส่รายละ
ปลา ฉันจะลบทิ
่ทันแล
แบบเอียงๆ แกก็ติ
เนี้ย...โอ๊ย!!” ปลานิลน
าวัดองศาตรงไหนพลาด แบบพิม
ะโกนเรียกอีกคนที่กำลังเดินผ่าน ส่วนต
ช่วยได้ไง เราไม่รู
ันดับหนึ่งของคณะ โคตรเก่งเรื่องเขียนแบบเลยนะ
มาเซิร์ชที่ภีมได้
้าตัวได้ยินคำอวยยศสรรเสริญ เธอยิ้มอ่อนพร้อมก
เพียงไม่กี่วินาทีขิมก็ชี้
ิม” แต่ทว่าเจ้าของ
มาจากต้นฉบับเป๊ะทุกอง
เหลือก็แค่ใส่ดีเทลเข้าไปไม่ต้องลบทำใหม่ทั้งหมด” คำ
็กลับนั่งที่โต๊ะของตัวเอง
ิม
้
ณมากๆ
ดีจ้
อาร์ตปีหนึ่งก็มีสมาชิกเพิ่มขึ้
ิม สาขาวิช
อกแบบเครื
ขาออกแบบ
ึกษา ทั้งห้าเป็นเพื่อนรักที่เคมีลงตัวเข้ากันและช่วย
ยงแว้ดดังขึ้นจากด้านหลัง ภีมตะโกนแซวเพื่อนรักเพราะต
าตัวหันมาแซวภีมเล่น ใครจะมาสนิทเ
กแบบส่งอาจารย์ยังได้เกรดเอ แต่
คงพอช่วยอะไรได้บ้าง...โทษทีนะภีม” คนไม่มี
า ให้สร้างแรงกดดันเหมือ
เขาคาดหวังว่าภีมจะรับช่วงธุรกิจที่บ้านต่อได
่ใจดีแบบขิมบ้างจัง โ
ม!
ึงร้องเตือนส
เป็นคนพูดมากกว่า เพราะภีมคือลูกคุณหนูทาย
งย่านชานเมือง กับปลานิลเด็กกำพร้
,ปลา” แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะย
ูกระเทียมฝีมือแม่ขิม”
ม่สะดวกอะทุกคน”
” สายตากดดันจ้องจับผิดของภีมมองมาที่ปลานิล เธอรู้สึกปร
ามล
