้ขับไปรับแขกของเขาที่สนามบิน เที่ยวบินของแขกที่ไปรับมาถึงล่าช้าเล็กน้อย หล่อนรออยู่สามสิบกว่านาทีจากเวลาเครื่องแ

สวยอย่างกับนางฟ้า แถมเป็นคนสำคัญของคิมิยะอีกต่างหาก เห็นอย่าง

มสาวเห็นป้ายที่หล่อนช

่อได้รับความสนิทสนมเช่นนั้น หล่อนไม่ค่อยกอดใครเลยนอกจากพ่อแม่กับเด็กนักเรียน

ริป ฝากเนื้อฝากตัวด้วย” สาวเกาหลีพูดภาษาสากลด้วยสำเนียงอเมริกันอย

คนเลยนะคะ เราเอากระเป๋าไปขึ้นรถก

วนี้ต่างคนต่างไม่ได้เอาสัมภาระมามากอะไร จึงไม่จำเป็นต้องเอารถตู้ของโรงแรมมารับอีกทั

นมและเป็นกันเองกับแขกขึ้นมาจากตอนแรกพบเสียเยอะ อาจจะเป็นเพราะว่าเป็นผู้หญ

นาดกลางอยู่ในบ้านและดูชวนสุขสำราญมาก ต่างคนต่างเปิดกระเป๋าใบเล็กๆ ของตนออก หยิ

ก็อดชื่นชมในความรื่นเริงของสามสาวนั้นไม่ได้ พวกหล่อนดูมีความสุขเหลือ

ลิปดาญาติของเขาเดินเข้ามาที่บ้านตากอากาศทั้งชุดทำงานที่สวมอยู่

ารใหญ่ ทั้งสามคนถามหาองศาญาติของค

งวันมะรืนนี้” คิมิยะตอบสามขณะเดินเ

บ” ลิปดาที่เคยถูกแนะนำให้รู้จักหลังจาก

คลายมากเมื่อเจอเพื่อน เขาอารมณ์ดีมากจนถามหล่อนด้วยรอยยิ้มได้ก็คิดดูเอาเถอะว่าพวกหนุ่มๆ นี่จะ

อนอย่างนี้ กลัวจะหวัดก

ดาพูดอย่างมั่นใจ แขกโรงแรมเขามีอาการแบบนี้ทุกคน ไม่ไปหาหมอด้วยการการแดดไหม้จนผิวพุพอง ก็เป็นไข้เลือดออกจากการโดนยุงกัด น้ำเข้าหูเพราะ

หันมายิ้มให้ปริมรตา “ไม่ต้องเครียดครับมันยังไม่เกิด ถึงเกิดก็แค่ไปหาหมอนิดเดียวก็หาย เอนจอยกับแข

พราะอย่างนี้นี่เอง หล่อนเข้าใจแล้วว่าคนมาเที่ยวแต่ละคนจะอารมณ์ดีมาก และ