้านและคนขับรถที่อยู่เคาน์เตอร์ไม่ไกลกันนักเพื่อสนทนาหัวข้อร้อนๆ ของแขกผู้เป็

็นแขกสาวที่รับมาจากสนามบินซึ่งเป็นที่จับตาเพราะผู้หญิงสวยที่มาเข้าพักเพียงลำพัง ใครก็จำเธอได้ว่าเป็นลูกค้าผู้สั่งอาหารรูมเซอร

้ชายให้พนักงานเรียกฝ่ายบุคคลมาพาหญิงสาวคนนั้นไปอบรมเพื่อเตรียมเริ่มงานที่ปายภูรินในบ่ายวันนั้นเอง... พนักงานทุกคนมีความอยากรู้อยากเห็นอยู่ในตัวพยายามปะติดปะต่อว่าระหว่างผู้หญ

ึงแม้จะมีคนแย้งว่าห้องพักพนักงานเต็มวิลล่าก็เต็มทุกหลังแต่ก็ใช่ว่าจะไร้ที่ซุกหัวนอน หอพักข้างนอกก็มีถมไป การที่บอสใหญ่ผู้ซึ่งโลกส่วนตัวสูงมากยอมใ

อะไรบางอย่างต่อกันแน่นอน ฉันจำส

ยืนยันสิ่งที่ตัวเองเชื่อ “และฉันก็

งเรื่องเมาท์หัวข้อใหญ่ประจำวันแล้วเห็นผู้เป็นเจ้านายกอดอกอยู่ในวงนอกสุด ยืนพยักหน้าฟังปะปนกับคนอื่นอย่างกลมกลืน ส่วนคนอื่นที่หันไปมองตามต่างหวา

อ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงจิ้ง

ลับเป็นแม่บ้านที่มายืนล้อมอยู่วงนอก ภู

กวิลล่าเดียวกับผมเพราะว่าไม่มีห้องว่างห้องอื่น เธอไม่ได้เป็นอะไรกับผมทั้งนั้น ถ้าจะให้ไปอย

บกริบ... เขาก็ช่างถามมาได้

ต่ตอนนี้ไปเธอไม่ใช่ลูกค้าและไม่ใช่คนพิเศษของผมแต่เป็นพนักงานอีกคนของปายภ

วนฝันอยู่หรอก แต่บทดุเขาก็ดุเอาเรื่อง แค่ที่เขาไม่ล

์แบบลืมโลกแบบนี้อีก ผมจะให

หน้ากันคิดพร้อมๆ กันในใจ ก็ว่าอยู่แล้วคุณภูออกจ

วทันที ไม่มีใครอาจหาญท

่าทางเหมือนรู้จักกันดีกับเจ้านายของพวกเขา หากแต่ภูรินกลับทำท่าทีเมินเฉยใส่เธอและอารมณ์เสียหน้าบึ้งกว่