อบมาก เธอมั่นใจมากว่าของชิ้นนั้น

้องเป็นฝีมือของหลิน

ี่จะประเมินค่าได้เลย โดยเฉพาะสร้อยคอเส้นที่หลินเซี่ยะขายทิ้งไปเส้นนั้น มันถู

นภาพ แล้วดวงตาของเธอก็เร

อพร้อมกับบอกว่า จะไว้สร้อยคอชุดนี้ให้เป็นสินเดิม

นเซี่ยะกลับเ

้สูงที่จะไม่ได้สร้อยคอเส้นนี้กลับมาอีก แต่ของที

นนี้ดูเหมือนว่าถ้าเธอไม่รีบ หลินเซี่ยะค

ไปแล้ว เธอตัดสินใจกลับไปที่บ้านของ

ังขึ้นในทางเดิน ซึ่งเธอไม่ได้สังเกตเลยว่

ายเดือนพฤศจิกายน ท

่ชิงซีไปเคาะประตูบ้านของต

่ชิงซี จากนั้นก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้ารำคาญใจว่า “ฉันก

นเดินออกจากห

แล้วนะ นี่ก็กำลังดูฤกษ์อยู่แหละ ตอนนี้พี่ก็แต่งงาน

างพึงพอใจ คำพูดของเธ

องเย่ชิงซีอยู่เสมอ แล้วเมื่อเธอแย่งไปได้ เธ

ธ แต่ตอนนี้ เย่ชิงซีคิดแค่ว่าเย่

สิ่นเจ๋อ ควรค่าแก่การให

ึ้นมาว่า “ว่าแต่ พี่เขยอยู่ไหนล่ะ เขาตื่นแล้วไ

เธอดูเย่อหยิ่งอย่างมาก เธอไม่สามารถที่จะซ่อนสีหน้าที่

น ” หลินเซี่ยะหัวเราะเยาะออกมา “ก่อนหน้านี้เขาแต่งงานตอนที่เ

ม่สนใจจะพูดมากกับพวกเธออีกต่อไป เลยพูดเข้าประเด็นของการที่เธอมาที่นี่อ

ริ่มแสร้งทำเป็นโง่ “ของที่ระลึกอะไรเหรอ

อเส้นนั้นแล้วก็ได้ แต่ของที่เหลือ คุณต้องคืนมาให้ฉันด้วย ” เย่ชิงซีไม่อยากจะอดทนต่อความหน้าซื่อ

า “พ่อของเธอเป็นหนี้ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตไป ของที่ขายไปก็เพื่อชำระหนี้ทั้งนั้นแหละ ในเมื่อเธอแต่ง

่าเธอกำลังพูดเรื่องไร้สาระอยู่ ถ้าพ่อทิ้งหนี้ก้อนโตไว้จริง ๆ แม่ลูกคู่นี้คง

้ว เธอแค่อยากเอาของของตัวเองคืนเฉย ๆ เธอจึง

ย พูดอย่างไม่สำนึกผิดใด ๆ ว่า “ฉันขายไปแล้ว ข

ล้วนะ แต่เธอไม่เคยเห็นใครหน

่หูของคุณก็เป็นของแม่ฉันเหมือน

แล้วมันจะทำไมเหรอ？ ฉันเลี้ยงดูลูกสาวแทนแม่เธอมาตั้งหลายปี นี่คือสิ่งที่ฉันสมควรได้รับแล้ว！ หากเธอ

ีโกรธมาก เธอฉวยโอกาสตอนที่หลินเซี่ยะไม่ได้ตั้ง

เธอเอามือกุมหูที่เปื้อนเลือดและมองไปที่เย่ชิงซีอย

ย่ชิงซีทันที ซึ่งเย่ชิงซีก็สามารถหลบได้ทัน แต่แล้วเธอกลับไม่คาด

่านหว่านจึงใช้โอกาสตอนนี้กดตัว

วก็ตบไปที่แก้มของเย่ชิงซี แต่วินาทีที่มือของเธอกำลังจะตบ

นี่พวกคุณกำลังทำอะไร

ุกความเคลื่อนไหว สายตาของท

สะดวกสบาย โดยมีผ้าห่มนุ่ม ๆ วางอยู่บนตัก สีหน้าของเขาทั้งชิวและดูสง่างามในเวลาเดียวกัน ทั้ง ๆ ที