บทที่ 3 ตอนที่ 3 พบกันอีกครั้ง
3 พบกัน
ันรุ่
ขณะที่สิงหราชกำลังแต่งตัวเตรี
ือพี่สะใภ้ของผมเอง เธอชื่อน้ำหวาน อายุน้อยกว่าผมหลาย
จจะเป็นเพราะได้พักผ่อน วั
สาวของผมไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เห็น
นะ ถ้าเอาไม่อยู่ก
ต้องเป็นห่วง
้ ขอคุยกับหนูนิดหน
้" เมื่อผมเดินไปถึงก็เห็นยัยหนูนิดกำลังนอนกลิ้งไ
ต่เช้าเอ่ย" ผมยื่นมือถือที่ต
งหนูนิดร้องเรียกเมื่อเห็น
ลูกสาวป๊าเพิ
ื่น คิดถึงมี๊ก
นะคะลูก เมื่อคืนลูกสา
่นอนไม่หลับน่าจะเป
อยู่กับคุณย่าอย่าซนมา
ยคะคุณอาขา..." ผมแกล้งทำหน้าเลิ่กลั่กแต
ิงค
ยหรือยังคะ นิดคิดถึง"
ี้ป๊ากำลังจะพาม
นนี้มี๊
้าห้อง
ด้วยนะคะว่
้นะคะ ถ้างั้นป๊าขอวางสาย
อลถูกตัดไป หนูนิ
งหน้าอา
าจะพานิดไปเที่ยว" ยั
ให้เอามั้ยคะ" เป็นจังหวะที่ค
่อยค่ะ ล
หนูนิดทำท่ากางแขนให้ผมอุ้ม ผมจึงค
อรี่กับนมหมีปั่น
้เล
าอย่าไปบ
ำไ
งหวานทุกวันค่ะ
ดต้องเชื่อฟังอา ไม่ดื้อแ
่มอาบน้ำแปรงฟันและแต่งตัวให้แก เสร็จก
ขอไปทำงานก่อนนะคะ เดี๋ยวเย็นๆอาจะพาขับรถม
องแล้วผมจึงปล่อยแกไว้กับคุณแ
นผมกลับ
น้ำเสียงดีใจพร้อมกับฝ
าตั้งตารออาขน
งมอเตอร์
ยวค่ะเดี๋ยวอาลงมา" ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็เดินเร็ว
ไงก็ต้องพาไป ผมอุ้มหนูนิดนั่ง
.นิดอยากกิ
เก็บนะ” พาไปเก็บฝรั่ง
นิดอยากกินเ
” เก็บได้ไม่มาก ก็ต้องรีบพาหลานสาวกลับ แต
ู่ติดกับสวนเป็นบ้านพักส่วนตัวของผมเอง เอาไว้เวลาพาเพื่อนๆมานั่งดื่มเหล
่ที่ด้านนอก แต่ตอนนี้มันหายไป ซึ่ง
ิ่มสาดลงมาตรงที่ผมกับหนูนิดยื
หมือนมีคนอยู่ เพราะไฟในบ้านถูกเปิดแ
สียงดัง พร้อมกับอุ้มหนูนิดกอดแก
อนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ในมือมีผ้าขนหนูผืนเล็กอีกหนึ่งผืนเดิ
ลังเช็ดอยู่มันบัง แต่สิ่งที่ผมมั่นใจก็คือเธอคนนี้หุ่นดีแถมผ
นี้เลยนะ” ออกไปบ้าอะไร ข้างนอกฝนมัน
นั่น
ู้จัก
ดว่าจะได้เจอเธออีกครั้งเร็วขนาดนี้ พลางกอดอกมองเธอ
" ยังไม่ไปใส่เสื้อผ้า
งนี้ได้ยังไง" เธอยังคงย
องเธอทำให้ผมขยับคิ้วเข้
้มาก่อน แต่พอนึกๆไปเหมือนเมื่อวานจะมีเบอร์
่ค่
ากี่
เป็นเดือนเลยเหรอ คุณทับทิ
อาเป็นว่าผมขอพักหลบฝนอยู่ที่นี่สักครู่แล้วกัน เดี๋ยวหนูนิดจะไม่ส
ันที ปรากฏว่าเป็นอย่างที่ผมคิดเอาไว้จริงๆด้วย ผู้หญิงคนนี้เช่าบ้านหลังนี้เป็นรายเดือน
ุณเหร
ังโสด คุณสนใจ
ณเป็นคนที่
รั
นะ เชิญคุณนั่งพักต
ื่อเธอได้ แต่เธอไม่ได้สนใจผมเลย
มพาหนูนิดนั่งลงที่พื้
คิดจะอายเด็กเลยสักนิด ขอให้เสีย
ออะไรเ
มีความรู้สึกที่ด
..คุณอาคนน
หลานสาวด้
อบกินขนมเค้กกั
นคะ แต่คน
มีชื่อ
ื่อแก
มจะใจดีกั
ณอาแก้มก็ใจดีค่ะ แต่ถ้าหนูนิ
ำไมไม่ออกมาค
ขินม
ต้องเ
ค่ะ ฝนหายตกแล้ว เรากลับบ้านก
มร้องบอกเธอแล้วพาหนูนิดกลับบ้าน ยังไม่ได้บอ
ธอก็นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียวเพราะกำลังปลื้มกับความน่าร
่าเธอเป็นแฟน ทั้งหมดที่ทั้งสองอ
