นัก

หนกพระทัยอย่างยิ่งยวดเมื่อขันทีคนสนิทเข้ามาก

ขันทีที่เฝ้าคอยปรนนิบัติรับใช้มาอย่าง

ดกันที่ตายในวันอภิเษกของข้า!”รัช

ยความหวาดหวั่นเมื่อถูกองค์ชายร

ำนักว่าพระชายาสิ้นพระชนม์ลงแล้วเมื่อกลางดึกของเมื่อคืนที่ผ่านมาพ่ะ

ันไปทันทีครั้นทรงได้ยินเช่นนั้น พระพักตร์คมคร้ามหล่อเหลาเริ่

ยังไม่ตาย! นางต้องไม่ตาย! ชายาของข

ราดออกจากพระตำหนักส่วนพระองค์รีบเสด็จไปหาพระชายาที่ทรงคาดห

นิทเรียกจนเสียงหลงพร้อมรีบวิ่งตามหลังไปอย่างกระชั้นชิด แต่แล้

อย่าให้เสด็จออกจากวังหลวงเป็นอัน

วพร้อมยืนล้อมรอบพระองค์เอาไว้อย่างแน่นหนาไม่ให

ลูกนะพ่ะย่ะค่ะ ลูกไม่เชื่ออย่างเด็ดขาดว่านางตายถึงอย่างไรก็ต้อ

ปหานางก็เท่านั้นไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา ทางที่ดีควรจะเลือกพระชายาในลำดับต่อไปให้เสด็จพ่อของเจ้ามีพระราชโองการแต

าเช่นนั้น พระพักตร์หันกลับไปทอดพระเนตรหวังฮองเฮา

าแทนที่แล้วให้เข้าพิธีอภิเษกแทนนาง ไม่รีบร้อนมากเกินไปหน่อยเหรอพ่ะย่ะค่ะ! ทรงกลัวว่าฐานอำนาจใน

ด็จพ่อ ดังนั้นฮองเฮาที่จะต้องเคียงคู่ราชบัลลังก์แห่งต้าโจวจะต้องมาจากสกุลหว

กของแม่ทุกสิ่งที่ทำลงไปก็เพื่อเจ้าทั้งสิ้นมิใช่เ

รักของพระองค์จนไม่เหลือชิ้นดีเช่นนี้ รักแรกในหัวใจหวังครองคู่ไปกับนางจนแก่เฒ่ามลายหายไ

ชายาของลูกคือธิดาจากสกุลเว่ยเท่านั้นหากแม้นไม่ใช่นางอย่าหวังว่าจะมีพิธีอภิเษกสมรสนี้เกิดขึ

ารตื่นตระหนกจนหัวใจแทบวอดวายของหวังฮองเฮา

าทำอะไรสิ้นคิดขึ้นมาไม่ได้น

ุระเสียงข

หลังคาพระตำหนักของวังหลวงเพื่อเล็ดรอดออกจากพระราชวังมุ่งตรงไปที่จวนร

องไปทั่วบริเวณ ก่อนจะหันกลับไปเล่นงานกับเหล่าข้าราชบริพารที่กำลังพา

! ไปนำพระองค์กลับคืนวังหลวงให้จงได้ หาไม่แล้วข้าจะสั

าทหารองครักษ์ขานร

องครักษ์ รีบวิ่งออกไปจากตำหนักบูรพาอันเป็นสถานที่ประท

อิทธิพลเหนือจิตใจของลูกข้า ความตายที่มอบให้ล้วนเป็นสิ่งสมควรแล้วที่จะได้รับ!”หวังฮองเฮ