รอคะว่าจะทำแบบนี้กับ...เช

่นใจเท่าครั้งนี้ ความต้องการล้นอก กำลังจะแตกเป็นเสี่ย

นนุ่มที่เย็นเฉียบ เขาจะช่วยให้อบเชยหายหน

อเผลอตัวคราง แล้วก็ต้องรีบตะครุบปากตัวเอง ผ

หยุดขยับ ยิ่งชิดใกล้ไ

ถึงกับอึ้ง เขามองความเย้ายวนตรงหน้าด้วยสายตาฉ่ำเยิ้ม กระไอปรารถนาฉีดพล่า

ความอลังการแทรกลึกลง

ปทั้งหน้าขาแถมยังเจ็บจนน้ำตาเล็ด แต่ก็ไม่กล้าพอที่

บใจเบาๆ กับปลายจม

บตาปี๋ เธอถอยหลั

ขาเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดซึมขึ้นมาเหนื

มอดทน เธอกล่ำกลืนความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น จนกระทั่งช่วงเวลาแห่งความทรมานจบสิ้นลง ร่างกายของเธอปรับตัวจนคุ้นกับสิ่งแปลกปลอมที่ดึงด

ระแทกอัด อบเชยผว

งน่าสมเพช...เพราะเสียงที่อบเชยได้ยิน

ือเรียนเด็กชั้นประถม...ซึ่งบรรยายได้ไม่ถึงครึ่งก

ธอถูกจับโยนเหมือนปุยนุ่น หนักอึ้งยิ่งกว่าแบกหินไว้บนสองบ่า และเมื่อถึงจุดสิ้นสุด อบเชยกรีดร้

การของตนเอง เขาฉีดอัดส

ลับสนิทเพราะฤทธิ์น้ำเมา

ิ์ แต่อบเชยกลับต

็นแค่ความฝัน

เชยค่อยๆ ดันแขนของดีแลนที่พาดอยู่บนเอวของตนเองออกไป เธอรีบสอดหมอนใบใหญ่แทนที่เรือนกายของเธอ เพราะคนตั

ัวหนี ทิ้งตัว

ลั

มกลึงกระแทกกับพื้นแรงๆ เธอรีบยกมือตะปบปาก กลั้นเสียงร้องไว้แค่ในลำคอ เพราะกลัวว่าเสียงของตนเองจะทำให้ดีแลนรู้สึกตัว อบเชยข่มความเจ็บ ข่มค

น จนอบเชยต้องรีบใช้หล

ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งที่เสี