อย่าพูดคำว่าไม่เคย

ากัน

ตัดสินให้ชีวิตแต่งงานสี

ของฝ่ายชายบนหนังสือสัญญา ในขณะที่เธอเงยหน้าขึ้นมอง

จะหันกลับแล

นบ้านเพิ่งเสร็จยังไม่จางหาย มันเปื้อนติดอยู่ที่ก

้จะกลับมา เป็นเพราะเขาบ

ทำความสะอาดบ้านทั้งหลังจนสะอาดสะอ้าน แม้แต่เวลาจะพักสัก

ี่อี้เฉินเคาะขึ้บุหรี่ของเขาอย่างรำค

เป็นอย่า

ที่อยู่ในใจไม่เค

ซูเนียนก้มศีรษะลงเหมือนกระจ่างในทันที เพียงแค่ซงหวานหวานปรากฏตั

กับตัวเอง หรือเวลาสี่ปีแล้วเขายังเก็บตัวเองไว

นก็ขมวดคิ้ว มองไปยังหญิงสาวที่ทำตา

กเล็ก ๆ รูปปากราวกลีบกุหลาบ แม้แต่ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตากรอบ

่าสนใจเลย อาจจะถึงข

ง เป็นภรรยาที่เพียบพร้อมมาหลายปี เ

ุณนายลี่ แต่ไม่เหมาะ

รี่ในที่เขี่ย ลี่อี้เฉินพูดอย

ยนโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวยังคงก้มหน้า ทำให

์ของคุณ ต่อไปคงหางานยาก นอกจากสินทรัพย์ที่ผ่านการรับรองแล้ว ผมจะมอบวิลล่าให้คุณเพิ่มอีกสามหลัง เ

ากจนจะไล่เขาออกจากตระกูล ถ้าไม่เป็นเพราะแม่บังเกิดเกล้าของลี่อี้เฉินใช้ชั้นเชิง เอาความตายมาหลอก

างเลือกนอกจากต้องยอมรับข้อตกลงของคุณปู่ลี่อย่างไม่เต็มใจและแต

ัวเองได้เป็นอย่างดี ไม่เคยสร้างความลำบากใจให้แก่ตระกูลลี่สักนิด การปรนนิบัติต่อ

าเพื่อให้เขามีความสุข ม

านี้เขาไม่เคยถอดแหวนที่มีความหมายพิเศษวงนั้นออก

วัน แต่อย่าให้นานเกินไป

ต้อง

างอยู่ด้านข้าง กรอกลายเซ็นต

ะจะย้ายออกไปวันนี้

ักหน้าโดยไม่

วันนี้ ฉินซูเนียนยังคงมีไหวพริบ และมีเหตุผลเช่นเคย ไม

เธอแทบจะเป็นคุณนายที่ดีที่สุดใน

องความรู้สึกนั้นไ

ียงดังปัง ลี่เวินฮั่นปรี่เข้ามาโดยไม่เกรงใจพร้อมตะโกนเสียงดัง “พี่ ได้ยินมาว่าวั

เข้ากับฉินซูเนียนที่หันกลับมาพอ

ำลังคุยงานในห้องหนังสือ ให้เคาะประตูก่อนแล้วค่อยเข้ามา ไม่รู้

ย รู้แล้วน่า รีบเอากุญแจรถมาให้ฉันเร็ว

องเขามาโดยตลอด เขามองไปทางฉินซูเนียน

่างใจเย็นว่า “คุณบอกไม่ใช่

นเคย แต่ลี่อี้เฉินกลับสัมผัสได้ถึงคว

ฉินซูเนียนอย่างแรง “อะไรของเธออะไรของฉัน บ้านหลังนี้เป็

ฉินซูเนียนฉินซูเนียนบอกได้ว่าได้

เกิดเรื่องเมื่อไหร่ก็กลายเป็นคนขี้กลั

งฉินจับไปไว้ที่หอคอยที่สูงของเมือง ถ้าไม่เป็นเพราะเธอไปทำข้อตกลงกับฟู่ถิงฉินตามลำ

งเธอ สุดท้ายกลับได้มาแค่

ม่

“รถคันนี้ฉันจะเอา！ คุณชายลี่พูดคำไหนคำนั้น ค

แม้แต่น้อย ทันใดนั้นลี่อี้เฉินกลับรู้สึกว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

ำเสียงเย็นชา “รถสปอร์ตที่บ้านสิบกว

ที่เธอทำให้ฟู่ถิงฉินไม่พอใจครั้งนั้น แต่ไหนแต่ไรมาไม่มีใครกล้าทำให้เธ

่ฉินซูเนียน “ฉันถามอีกครั

ม่

้า

ะทะหน้าด้านขวาของฉ

้าดีอะไรมางัดข้อกับฉัน แม้แต่ถ

กลับมาเป็นปกติ เขาพูดโดยไม่เจ็บปวด หรือรู้ส

ล้วมองไปยังลี่เวินฮั่น “ดูแล้วเ

กขึ้นเรื่อย ๆ เธอเชิดคางข

ทำไม……

้างหน้าต่างที่มีดอกไม้ และน้ำเต็มขว

ฉันก็จะสอนเธอแ