นท

ัวออกจากอ้อมกอดแกร่งแล้วเอาหมอนมาวางแทนที่ของตัวเองอย่างเบามือกวาดสายตามองหาเสื้อผ้าที่ถูกคนที่นอนอยู่โยนทิ้งขว้าง เมื่อเห็นชุดสวยกองอยู่บนพื้นน้ำค้างรีบคว้าเสื้อผ้าและชุดชั้นในวิ่งแจ่นเข้าห้องน้ำไป เมื่อแต่งตัวให้เรียบร้อยก็ย่องออกมาจากห้องน้ำ ภ

่ต้องไป อีกทั้งหากภูรินทร์ตื่นมาเธอก็ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร เมื่อคืนมีแอลกอฮอล์ในร่างกายจึงใ

คลงกระเป๋าเดินทางเตรียมไปสนามบ

พี่สาว ค่อยๆ เปิดเจดีย์นำเถากระดูกของมารดาที่บรรจุในขวดแก้วใบเล็ก เธอนำมั

เม็ดโตเม็ดโตร่วงหล่นจากดวงตาแดงก่ำ ทั้งๆ ที่รับ

ายของทุกชีวิตในครอบครัวเธอ ร่างบางกรีดร้องไห้ออกมา เสียงเอื้อนไห้ดังไปทั่วบริเวณ แต่ไม่ว่าเธอจะร้องไห้ร

พี่ทอรุ้งอายุ 12 ขวบ พ่อของน้ำค้างเป็นลูกชายภรรยาน้อยของนักธุรกิจใหญ่ แค่คำว่าลูกเมียน้อยคนในบ้านก็ไม่ต้อนรับอยู่แล้ว คุณปู่ของเธอหัวโบราณไม่ชอบสะใภ้ต่างชาติ พ

ด 70% แบ่งให้คุณหญิงวรรณ ภรรยาหลวงของท่าน 50% ให้ลูกชายคนโต 15% ให้พ่อของเธอ 5% หลังนายทน

างย้ายเข้าไปอยู่บ้านใหญ่นี้คือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที

รวจโรงบาลหลายครั้งก็ไม่พบข่าวดี ผ่านไปซักระยะพี่ทอรุ้งและแม่ก็มีอาการเดียวกันกับพ่อ คุณหญิงวรรณก็พยายามบอกใ

นน๊อตหมดสติไป ทั้งสี่ชีวิตถูกส่งโรงพยาบาลในเย็นวันนั้น หลังเธอพื้นแม่ก็พาเธอบินลัดฟ้ามาอยู่ประเทศจีนทันที เธอมารู้ภายหลังว่า พวกเรา

ทุกปีเธอและแม่จะแอบกลับมาประเทศไทยเพื่อมาทำบุญให้พ่อกับพี่สาว น้ำค้างและแม่อาศัยกันอยู่เมืองจีนเงียบ ช่วงปีหลังๆ แม่เธอก็สุขภาพไม่ค่อยดี ตั

องน้ำค้างในเมืองไทยไม่ปลอดภัยสักเท่าไร เธอ

อ น้ำค้างมองออกไปยังหน้าต่างคิดถึงค่ำคืนสุดท้ายที่ประเทศไทย เธอไม่เหลือใครในชีวิตอีกแล้วแค่อยากมีใครสักคนอยู่เป็นเพื่อน โอบก

น้ำนะคะ น้ำจะไม่ลืมหนึ่ง

ราได้พบกันอีกครั้ง one