้!!

ี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวเสร็จ ผมลุกจากเก้าอี้ยาวกล

ูยากและพลาดไม่ได้ที่จ

้!!

บท่านผู้ชม

ตัว ๆ

ังมองมาที่ผมด้วยเช่นกัน สายตาเราสองคนช่างเป็นอันหนึ่งอันเด

บปากพูดของมันกลับทิ้งปมสงสัยให้ผมไม่น้อย ผมจึงยอมสละอีโก้เพี

่ที่นี

งหยุดนิ่งชะงัก เพียงแค่รับร

พิรุธได้ โชคดีที่ห้องนี้มืดมีเพียงแสงสลัวสาดส่อง ผมยังคง

เพื่อไม่ให้เป็น

้!!

สู้ของคู่ต่อไปกัน

้!!

ต่อไ

้!!

งกั้นอยู่ และหันกลับมาทางประตูทัน

มที่ผมเห็นก็คือ คู่ต่อสู้ของผม เป็นรุ่นพี่คนนี้นี่แหละ แถมเพิ่งได

่มิรินมาท

ียร์ดังสนั่น แต่ก็ฟังถนัดได้ยินทุกถ้อยทุกคำ เพราะไอ้อาชิเล่นยืนใก

ดยไม่ใส่ใจเหลียวหลังไปมองหน้ามัน “แล้วไงวะ? อยาก

ามเดิม จึงไม่รู้ว่าคนฟังทำสีหน้

น้าผม “ที่นั่งวีไอพีชั้นบน ผู้หญิงที่ได้นั่งร่วมห้องกับปาจิตรงแถวหน้าใกล้กระจก มึงว่าดูคุ้น ๆ

แจง และต้องตกตะลึงกับภาพของบ

มเขยิบเข้าใกล้คนตรงหน้าอัตโนมัติ แต่ยังไม่เผลอทำอะไร

้ของเราก็พร้อมลงสนาม

้!!

คำตอบที่ผมต้องการจากไอ้อาชิ และดูท่า

้ได้ฉายาว่า เลือดล้างด้วยเลือด!!!

้!!

า ๆ ๆ

วทีทันที ปล่อยให้ผมเดือดเนื้อร้อนใจกับคำพูดสุดท้ายเมื่อครู่ของมัน ผมไม่อยากคิดไปไกลเกินกว่ากา

งผมไม่ชอบเลย ไม่อย

คนรอกันแทบไม่ไหวแล้ว!!! คนนี้ฉาย

้!!

รล้มได้ง

้!!

้น้ำดีของเ

้!!

อร์ ๆ

ป็นใครไปไม

วูฟเว

วอร์นักสู้คนเก

ูฟเวอร์

ู้ที่เพิ่งกวนใจผมไปเมื่อไม่นานก่อนขึ้นเวที ซึ่งนี่อาจจะเป็นกลยุทธ์แกมโกงที่ฝ่าย

้องตั้งสติและปล่อ

หลือบมองใครบางคน

ารรอคอยกั

้!!

รต่อสู้คู่เดือดก

้!!

า ๆ ๆ

์ ๆ ๆ ๆ

ม…ได้

รงหน้ามากขึ้น ทันทีที่กรรมการลงจากเวที ผมกับไอ

ะ!

่!!

ย่างน่าอาย และนั่นทำให้เสียงโห่ร้

ยอะจนคิดว่าคงจ่

บ

พร้อมทั้งปล่อยหมัดใส่หน้าท้องมันด้วยจังหวะหนัก แต่ไม่ว

ข้างไอ้อาชิ จนตัวมันเซไปติดเชือกล้อมเวที ผมรีบสวนหมัดต่อไปแต่ก็ยังโด

มสุขดีทั้งที่หาช่อง

ย ๆ มึงเองก็รู้ดี

ู้ต่อไม่หยุด ไอ้อาชิเองก็พูดพล่ามไม่เล

! ตุ

ไอ้อาชิหันขวับตามแรงเหวี่ยงหมัดและต่อด้วยสีข้างจุก ๆ สองทีจากหน้าแข้งผม แต่ถึงกระน

ก็คิดหาวิธีใช้

ัะ

การไล่ต้อนฝ่ายเดียว แต่ทางนั้นก็ไม่ต่างกันเพราะเก

บ

งเล็กน้อย คราวนี้ไอ้อาชิเริ่มเซขาอ่อนพลางใช้แข

บ! ผวัะ

ของมัน ก่อนจะขึ้นคร่อมร่

ฝ่ายเดียวด้วยใบหน้าสะใจ เป็นแบบนี้ต

ต่ยังพล่ามไม่หยุด ผมง้างแขนกว้างกว่าปกติ เพราะต้องการเน้นย้ำส่วนท

ือ กูต้องแพ้

งที่มันจะบอกเท่าไร เพราะถ้าให้เดาคงเป็นการล้มมวย แต่ที่สง

ารทบหนี้สินให้หมดสิ้นกันไป” เสียงเชียร์รอบสนามเริ่มแผ่วลง เปลี่ยนเป็

น…” มันพูดพลางค่อย ๆ เบี่ยงหน้าเหลือบมองไปทางกระจกห้องวีไอพีที่อยู่ช

ซึ่งหน้าผมอีกครั้ง “นั่นผู้หญิงของมึง

ยงแทรกจากกรรมการไม่ช่วยทำให้ผมใจเย็นและยอมปล่อยคอของไอ

้!!

อมปล่อยอยู่

แต่เป็นการจับแยกจากพวกการ์ดร่างถึกที่ช่วยดึง

ปยังห้องวีไอพี ที่ในตอนนี้มีเหตุการณ์บางอย่างเปลี่ยนไปเล็กน้อย และด้วยความรู้

้องวีไอพีไม่ให้ผมเข้า ซึ่งไม่เป็นอย่างเช่นทุกครั้งที่ปาจิจะไม่พลาดการได้พ

ุ

์ดที่ยืนเกะกะหน้าประตู และร

านไปได้แล้ว!” น้ำเสียงขุ่นเคืองกับสีหน้าหง

ผมพยายามพูดน้ำเสียงสุขุมปกติ ไม่

้ายของตัวเอง ที่ในตอนนี้มิรินกำลังพย

่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?” คำพูดขู่เชิงฆ่

รู้อะไรบ้างเลย แถมจะอ้าปากเถียงด้วยซ้ำนะนั่น (ฉันกำลังช่วยเธออยู่นะ!) “กูกับมันมีปัญหากัน แต่เรื่องยังไม่จบด

แต่ถ้าไอ้บูย่ามันหาผู้หญิงสวยตรงสเปกมาให้กูถึงที่ขนาดนี้ กูคงไม่พลาดโอกาสนี้แน่นอน ถึงยังไงก็เถอะ ผู้หญิงคน

งกับยอมอ่อนข้อใช้หนี้ใ

ด้ แต่เรื่องเงินกูไม่ได้สนใจแล้ว

กเล่นของปาจิ แน่นอนว่าคนฟั

้นมาทบหนี้ให้ศัตรูจะดีเหรอว

นใจเงิน แล้วยังจะดึงดันอยากเอาผู้หญิงของกูอยู่ล่ะก็ กูคงไม่ปล่อยมึงไว้เหมือนกัน” น้ำเ

หัวเราะลั่น แต่อีกไม่กี่อึดใจต่อมาก็หยุดห้วนล

แหละ เพราะมั

เอาจริง” ลัมโบ้พูดขึ้นเพื่อเตือนสติปาจิคนเป็นนาย แม้คำพูดของลัมโบ้จะน่าชื่นชมจนผมอยาก

น และยืนนิ่งงันเหมือนกำลังขบคิด เพื่อตัด

องว่ามีปะทะเดือดไม่จบไม่สิ้นแน่ แล้วถ้าให้ยอมรับก็ยังมีอีกหนึ่งอย่าง ซึ่งเป็

ากอะไรอีกล่ะก็ ผมเนี่ยแหละตายก่อนไอ้ปาจิเลย (ขอร้

ุ

งคล้ายบัลลังก์ของราชาอะไรสักอย่าง ผมลอบถอนหายใจแผ่วเบาอย่างโล

ิงของกูออกจากที่นี่แล้ว” ผมพูดทิ้ง

พูดขู่ด้วยโทนเสียงทุ้มต่ำ ซึ่งผมไม่รับรู้ถึงการแสด

บกมือหนึ่งทีเป็นอันเข้าใจ และเ

นานพอสมควร แต่ปัญหาไม่ใช่ประเด็นเรื่องเงินทองหรอกนะ เพราะปัญหาที่ผมขัดใจที่สุดคือ กา

ก็ขึ้นกราฟเส้นสีเขียวให้ผมชื่นใจอีกครั้งได้อยู

~ คร

จำภายในรถ ก่อนจะเห็นเบอร์โชว์ของบุคคลที่เ

ันทีที่ผมกดรับสาย ปาจิก็พูดขึ้นโดยไม่รอผมทักทาย และเป็นเพราะผมข

์ขำไปกับมึงหรอกนะ” น้ำเสียงแผ่วเบาคล

ำเป็นนอยด์ไปหน่อยเลยน่า เสียหุ้นให้กูแค่

คนเสนอเองนี่หว่า” ผมตอบกลับทีเล่น แต่เพราะปาจิพูด

หรอก ถ้าทำแบบนั้นธุรกิจกูก็เสียหายหมดสิวะ] ผมไม่สนใจสิ่งที่ปาจิกำลังพูดปลอบขวัญ แต่เหล

ะปาจิ ไว้เ

ได้ ๆ ไว

ฟแอนไนต์นั่นแหละ ผมกับมิรินต่างฝ่ายต่างไม่ปริปากพูดคุยอะไรเลย ถึงแม้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะดูเป็นเหตุผิดวิสัยก็ตาม มิรินเอ

เงินขนาดนั้นเพื่

รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เพราะไม่คิ

่คงเป็นโอก

ั้นเหรอ?” ผมพูดขณะเพ่งสายตาไปตามถนนใหญ่ว

พระอาทิตย์ตก และสัมผัสได้ปรายหางตาว่

ญเปล่าหรอกนะ แต่มันคือราคาตัวเธอ ที่ฉันท

งและหันไปมองมิรินอีกทีให้แน่ใจ และนี่แหละ สี

…มิรินทำอะไรไม่ได