” สมิงบอกลูกเมื่อเห็

ยอ้วนนั่น” น้องสาวบอกพี่ชายแล้วทำหน้าเบะเหมือนจ

ปเป็นเพื่อนพี่หน่อยเถอะ” เ

นขึ้นมาจริงก็คงยังไม่มีเรี่ยวแรงตีพวกเจ้าดอก” สมิงบอกลูกด้วยน้ำเสียงราบเร

ตัวอ้วนก็โผล่เข้ามาพอดี ภายในห้องนี้พื้นดีกว่าฝั่งห้องคร

งบุคคลทั้งสามตรงหน้า ดวงต

พร้อมกันด้วยความตกใจแล้วไถลตัวเข้

ี่ความทรงจำเก่าของร่างเดิมกลับคืนมา แววตาเขาดูไม่เป็นมิตรนัก เธอแค่อยากได้กระจกเพื่อยืนยันว่าเธอย้อน

บัวชมพูเปล่งเสียงนุ

้นี้ไม่โวยวายแถมยังดูสงบลงกว่าเดิมหลายเท่า คิ้วเข้มขมวดเข้าหาก

ดหงิดเมื่อเห็นภรรยาที่เขาเกลียดชังฟื้นขึ้นมา นางพูดภาษ

ไปสักพักก่อน

ันเสียโฉมตรงไหนบ้างหรือเปล่า” เกือบไปแล้วที่นี่เขาไม่

จะบอกว่าเขาคือบัวคนเดิมนั่นแหละถ้าพ

หีบใบเก่าที่วางอยู่ข้างผนังใกล้กลับห้องพระ บัวชมพูจึงฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันอ

กการกินหมากแล้วก็ต้องหุบยิ้มทันที ยิ่งเห็นอาภรณ์ที่สวมใส่ก็ถึงกับเข่าอ่อน เสื้อคอกระเช้าสมัยคุณทวดกับผ้าซิ่นทอมือผืนเก่าที่ส่งกลิ่นอับขึ้นมาโชยเข้าจมูก ไหนจะผมที่กระเซอะกระเซิงที่มองดูลูกตายั

ดกายนั่งลงข้าง ๆ หีบใบเก่

ี้และลูก ๆ ทั้งสองในความทรงจำพวกเขาเ

ล็กแหลมก็แผดเสียงต

ยงนั้นเป็นของใครและสมิงก็ไม่ใคร่อยากจะได้ยินมันนัก เสียงน้องสาวคนเล็กซึ่งเป็นลูกคนที่สี่ ไม่สิความ

ดน้ำตาที่กำลังจะไหลรินกลับคืนไปแล้วหันหน