ที

ะใส่มันติดตัวเอาไว้ตลอดเวลาเลยค่ะ แต่ไม่เอาเพิ่มแ

ยเหิงถอนหายใจ ก่อนจะเดินกลับ

างไรหมดแล้วเจ้าค่ะ" เผยเหิงไม่ใช่บิดาแท้ๆ ของนาง เขาแต่งงานกับมารดาของนางตอนนางอายุเพียง เจ็ด

ั่งบนหน้าขาแกร่งนี้เสมอมาฝ่ามือใหญ่ที่คอยประคองแผ่นหลังนางเอาไว้ไม่ให้ผลัดตกลงไป

งไร เจ้าก็คือบุตรสาวคนเดียวของข

ชราอย่างรักใคร่บูชา ไม่ต้องหาพระมาบูชา

่าการตัดสินใจตอบรับคำขอแต่งงานจากทหารสวมชุดเกาะเปื้อนเลือดที่นางพบเมื่อสิบปีก่อน จะทำให้ชะตาชีวิตของนางพลิกผลันไปถึงเพียงนี้ จากต้องนับเงินอีเป๊ะเ

นางเพียงสบตาก็เข้าใจความหมายที่มารดาต้องการจะสื่อ ความทุกข์ยากในอ

ไม่เอาตนเองเข้าไปสนิทชิดเชื้อกับคุณหนูสกุลใดมากนัก นอกจากสหายที่เรียนศึกษามาด้วยกันที่สถานศึกษา นางเบื่อคำนินทาของสตรีเหลือเกินที่พอหันหลังก็ถูกน้ำลายและคำคนสาดป้ายสีมาจนเผยอิงเข็ดขยาดการเข้าสังคมคุณหนูหลายๆจวน ข้าวของมากมายที่บิดาซื้อให้นางก็ไม่อยากใส่ ไม่อยากโอ้อวดตนว่าเป็นคางคกขึ้นวอ และอีกเรื่องคือการมีตัวตนอยู่ของนางคือความด่างพร้อยของเผยเหิง แม้บิดาจะไม่เคยแสดงออกเช่นนั้นก็ตาม เดิมบิดาของนางคือทายาทตระกูลสายหลัก ต้องขึ้นเป็นผู้นำตระกูลรุ่นต่อไป มีคู่หมายที่ต้องแต่งงานแต่เผยเหิงกลับเลือกมารดาของนาง สตร