านของหมิ่นซือห

้ามเขาพลางวางรูปถ่ายรูปหนึ่งไว้ตรงหน้าเขา เป็นภาพ

บเดียว แต่หมิ่นซือหางนั้นไม่มีทางลืมแน่นอนว่

นิ้วเรียวยาวของหมิ่นซือหางลูบรูปภาพใบนั้น

ูดข้อมูลของเหวินหย่าท

้บริษัทของพ่อเธอไปได้ไม่ค่อยสวย ตอ

พี่ว่าเธอทำเพื่อบริษัทของพ่อเธอหรือเปล่า... แต่ทำไมพอมีอะไร

่ตาลงแล้วพูดว่

หลินเซิน ปัจจุบันทำงานเป็นฝ่ายขายให

อหางขมวดคิ้วขึ้นมา งั้นเมื่อ

ับ” เสียงของเวินเมี่ยวขัดจังห

่องอ

ข้างหน้าหมิ่นซือหาง “เธอเพิ่งโพสต์ข้อคว

ังสือ “ใหญ่ ๆ ” บนนั้นทำให้สีหน้าขอ

ินหา “ส

ละเ

วน เงินค่าจ้างสูง เนื้อหา

อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ห

รมาได้ที่

าไม้ไหนอีก

หมิ่นซือหางด้

พอเวินเมี่ยวเห็นว่าสีหน้าของหมิ่นซือหางใน

โทรศัพท์นั้นปูดขึ้นมาทันที แววตาลึก ๆ ขอ

มของเธอ อย่า

ดชิ

มูก รู้สึกเหม

ทรศัพท์พล

มงแล้ว แต่กลับไม่มีข้อความหรือสายเข้าเลย เธอเอ

ำหนดของเธอส

อยู่นั้น จู่ ๆ โท

เบอร

จังขึ้นมาและร

มีเสน่ห์ที่น่าฟัง

ือใครคะ？” เหวิน

ต์ทางออนไลน์ ผมว่าฉันต

้นทุ้มเล็กน้อยราวกับกำลังเล่นเชลโลที่เย้ายวนใจของเหวิน

งั้นเรามาเจอก

วลากับสถ

ึ้นมาว่า “โอเคค่ะ งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่ร้านกาแล็กซีคาเฟ่ตอนสองทุ

ไว้เ

าดนี้ เหวินหย่ารู้สึ

ั้นนั่งอยู่ในห้องทำงานใหญ่ ๆ คนเดียว สายต

ว่าผู้หญิงคนนี้

.

ลาสองทุ่มที่ร้

เหวินหย่าที่ดูตื่นเต้นและมองไ

รงหน้าเขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและเสื้อกันลมสีครีม

าของเขา ผู้หญิงคนน

นเข้าไ

ดีคนหนึ่ง มีรูปร่างสูง ไหล่กว้าง เอวคอดเดินเ

ะของเธอ เธอคงจะคิดว่าเป็นด

นหย่าใช่

นเคยดังขึ้น

ง ถึงได้รู้ว่านี่คือคน