องจริงๆ ใช่ไหมค

อ

ต้องเซ็นสัญญ

รอก เธออาจจะอยากไปหางานอ

นด้วยแล้วรับจ้างค

ด้

น่อยก็พอดีกับได้ยินเสียงเสี่ยสมานที่มาเรียกลูก

นั้นก็ช่วยกันเอาของลงจากรถโดยมีแม่บ้านประจำค

ะเลยนะค

บคุณ

กัญญ์วราสลับกับภูเมฆาที่ดูคล้ายก

ไม่อยากอธิบายอะไรเพราะมันก็ดีกับเขาและกัญ

ั้นล่ะคะ” กัญญ์วราถามเ

้บอกว่าเป

จ้าง เป็นแ

ได้ยินก็คงไม่ค่อยชอบหน้าใบตองแน่ เพราะ

ภูจ้างเข

ๆ ครั้งถึงจะจ้างเขา ผมไม่ค่อย

ถึงจ้างใบ

าที่บ้านใบตองจ

ั้นเห

ถือว่าเราเป็นพี่น้องอย่างที่คุณวินั

ะคุ

เรียกผมฉั

ยกคุณภูดูสุ

่าเป็นพี่น้องกัน ผม

้ค่ะพ

พี่จะพาไ

ข้าซึ่งเป็นห้องหนึ่งที่เขาไม่เคยให้ใครใช้มาก่อนด

นี้เห

อยู่ไ

ด้

เสร็จแล้วไปเรียกที่ห้องทำงานนะ

งานคือห

ัดไปนี

ด้

ดของไม่นานทุกอย่างก็เรียบร้อย ห

็จแล

้ำกับของกินอยู่ในตู้เย็นหยิบกินได้เลยไม่ต

ือนว่าเขาจะมีของทุกอย่างครบครับ เธอเดินเลยมาถึงด้านที่มีเครื่องซักผ้าซึ่งเป็นรุ่น

นเถอะ

ก้มลงใส่รองเท้าเธอก็นึกขึ้นได้ว่าตน

งเท

าทำไม”

ยวค่ะ เหลือรองเท้าแตะกับ

้อใหม

ื่อต้นเทอมเอง ถ้าพรุ่งนี้ใบตองทำความสะอ

่ะ จะบอกเขาว่าไปอยู่ไหน ไม่

รอบแต่หญิงสาวก็ไม่ได้รับเพราะไม่รู้จะบอกยังไงว่าตนเอง อีกอย่างก็ก

หม่ก็ไ

งนอนเพื่อเลือกซื้อผ้าปูและปลอกหมอน นอกจากจะซื้อให้ก

ูงก็จริงแต่มันใส่แล้วสบาย แต่ก่อนเขาก็เป็นเหมือนกับหญิงสาวที่ซื้อของต้องดูราคาก่อน แต่พอเริ่มมีเงินก็เลือกซื้อจาก

ดือนนะคะ” กัญญ์วร

นไร พี่

ันแพง

่าคิดมากเลยถ้าใบตองไม่รับของที่พี่ซื้อใ

ห้เสี่ยสมานไปต

ตองไม่เอาของพี่จะโ

กรับเงินจากเขา เรื่องเหรียญนำโชคนั่นมันคงไม่มีผลอะไรมากเ

ม่ต้องเหนื่อยพูด เอาล่ะ ทีนี้ก็ไปซื

ึงชั้นในอีกเยอะแยะไปหมด ไม่รู้ว่าภูเมฆาไปอัดอั้นมาจากไหน

ยเพราะเธอเดินเสิร์ฟที่ร้านเหล้ายังเหนื่อยกว่านี้หลายเท่าแ

ด้ เดี๋ยววันไหนว

ซื้อของสดท

รอก เดี๋ยวกินจากข้าง

ค

ถก่อนแล้วค่อยขึ้นชั้นบน

นก็มายังชั้นที่เต็มไปด้วยร้าน

กินอะไร กินได้ท

องกินได้

มฆานึกถึงตนเองในวัยเด็ก ซึ่งตอนนั้นกว่าจะได้กินแต