ร่างระหงเดินไปยังรูปถ่ายของชายอันเป็นที่รักที่ตั้งอยู่บนโต๊ะวางของใช้

ลูกคุณพี่ก็ไม่เคยสนใจ ในสายตาในหัวใจคุณพี่มีแค่นังหัตถยากับสิงหาเท่านั้น นังหัตถยามันตายไปคุณพี่ก็ย

น้ำตา แต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจ

งการทุกๆ อย่าง... หวงนักใช่ไหมสมบัติน่ะ ดีล่ะ น้องจะเอามาเป็นของน

ป็นที่รักด้วยความชิงชัง และชิงชังไ

ไร้พิษสง ใบหน้านวลใสที่ไร้เครื่องสำอางแล้วดูอ่อนเยาว์ ป้านง แม่บ้านของเขาบอกว

อนเถอะฉันจะจั

เบาๆ เสื้อคอกระเช้าของป้านงที่เธอสวมใส่อยู่ก็รั้งต่ำลงเพราะเสื้อตั

้วเดินกลับห้องของตนไปอย่างฉุนเฉีย

เช้านี้เธอรู้สึกไม่ดีเลยสักนิด แม้อาการปวดร้าวไปทั้งศีรษะจะลดลง

ัวแล้วหร

นทั้งแสงจ้าจากภายนอกทำให้เธอต้องหลับตา

้าอวบอูมขาวผ่องรอยยิ้มสดใสดวงตาของนาง

ที่นี่ที่ไหนคะ...” ลลนาค่อยๆ ลุก

ป้าเลยเปลี่ยนเสื้อผ้าเช็ดตัวให้ และให้คุณกินยาเมื่อคืนนี้ จำได้ไหมค

ของทบทวนก่อน...” ลลนาหลับตาลงนวดข

บคุณป้ามากนะคะที

หัวมากทั้งยังรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เธอไม่รู้ว่ามาอยู่ในห้องได้อย่างไรและมาต

วมั้ยคะ ป้าเอาข้าวต้มมาให

น้าดุๆ ท่าทางหยาบกระด้างเหมือนโจรน่ะค่ะ

่นี่ค่ะ คุณสิงหาเธอเป็นเจ้าของไร่และเป็นผู้ชายท

น้าเห็นต่างจากหญิงสาวคนอื่นๆ แต่เมื่อนางนึกถึงใบหน้าที่รกด้วยหนวดเคราข

ะหรือคะ ส

ี่อยู่ในหัวข้อสนทนาดังขึ้น ลลนาถือช้อนค้างทำอะไรไม่ถูกชั่

สิงห

เถอะ ท่าทางคนป่ว

ูงใหญ่ของสิงหาเดินมาหยุดขวางไว้ เธอจึงได้แต่นั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ ริมหน้าต่างบานสวย ลล

ขึ้นพอจะคุยกันร