หล่ตัวทำตัวลีบ เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้นธีรยาสะดุ้งแต่ยังไม่ทันตั้งสติว่าจะทำอย่างไรต่อไป ไหล่ของเธอก็ถูกมือใหญ่จั

ั้น

งก้าวแต่ร่างยังซวนเซอยู่ทำให้เขาเ

ไม่พอไปดื่มต

คะ

ๆ นี่เธอถูกผู้ชา

เอาชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ เขาเอื

จะถือเป็นคำตอ

ัน คืนนี้เธอไม่อยากอยู่คนเดียว แม้ที่ผ

าที่ไม่มีญาติหรือเพื่อนสนิทที่จีนอยากกลับมาใช้ชีวิตที่เมืองไทย เขาก็ตามใจผู้เป็นแม่ จัดหาบ้านช่องห้องหับที่ปลอดภัยเพราะตัวเขาไม่ได้มาอยู่ที่นี่ด้วย

งสาวคนหนึ่งเขา รู้สึกถูกชะตาตั้งแต่เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา อยู่มาจนอายุสามสิบปีเพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงเป็นครั้งแร

ซบในอกกว้างเดินแทบไม่ไหว เมื่อเข้ามาในห้องแล้ว เธอก็เตะรองเท้าออก

“ห้องฉันอยู่ชั้นล่าง มองเห

อดเสื้อนอกออกตามด้วยเนคไท “ผมมีไวน์แดงปี1980อยู

ฉันไม่

งแล้วเดินกลับไปรินไวน์สองแก้วของตัวเขาและคนแปลกหน้าของคืนนี้ มือเรียวเล็กยื่นไปรับแล้วประคองด้วยสองมือราวกับมันเป็น

ู้สึกฝาดๆ

รมณ์ดี ทั้งที่วันนี้เคร่งเครียดมาทั้งวัน

นี้จะเพิ่มการสัมผัสกับอากาศของไวน์ ทำให้กลิ่นของไว

ลางสาธิ

มุนไพร และดอกไม้ต่างๆ ไวน์จะดีที่สุดเมื่อจิบและลิ้มรส เมื่อเทียบกับการกลืนลงไป จิบไวน์ขนาดเล็ก

กก่อนยกดื่มรวดเดีย

้เขาหลุดหัวเราะอย่างไม่เคยทำมาก่อน เสียงทุ่มต่ำของเขาทำให้เ

ดการถอดแว่นตาของเธอออก ฝ่ามือใหญ่ลูบแก้มเนียนเบาๆ แต่ธีรยาเห็นแววตาคู่นั้นเหมือนมีลูกไฟอยู่จึงผงะถอยหนี ทว่าเขาใ

ลิ้นของเขาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของเธอ มอบรสหวามที่เธอไม่เคยสัมผัส การจูบตอ

ูบแ

ิตเธอมีแค่เรียนกับเรียน เรียนจบก็ทำงานและทำงาน คนที่แอบชอบก็เป็นแค่คนที่แอบชอบไม่เคยได้ใ