กูณ

ภวังค์ ผินหน้ามาเล็กน้อยมองต้นเสียงที่บ

าลคว้าข้อมือใหญ่ไว้ ไวกูณ

เดินมาหยุดตรงหน้า เงยหน้าขึ้นดวงตาใสแจ๋วพยายา

เจ้าฟ้าหญิงจิรัฐิติกาล” ใบหน้าไวกูณฐ

กคิ้วฉงนก่อนเปล

นมั

ั

ญิงจิรัฐ

สามสี่ปีมานี่เขาแทนต

ม่น่ารักเลยน

ดอิงศีรษะกับอกกว้าง ขณะเจ้

่ยคำว่ารักออกมา “…มีโอกาสแต่งนี่ เอาไว้เราพร้อมกว่าน

ผงอกที่ซบอยู่ ไวกูณฐ์ถอนหายใจยาวเบี่ยงตัวหญิงสาวออกแล้วเดินจากไป

ินหนีฉัน วันหน้าฉั