ยปะชุน แต่นางกลับยิ้มได้อย่างสดใส นางผละจากเขาไปครู่หนึ่งกลับมาพร้อมผ้าชุบน้ำเช็ดใบหน้าให้เขา เพราะเมื่อครู่รีบดื่มน้ำเร็วเกินไปจนสำลัก นางจึงจำเป็

มื่อรู้สึกได้ทันทีว่าเขาตัวเกร็ง

กายส่วนที่นางเลื่อนเสื้อเนื้อหยาบออก ผิวกายของเขาคว

ร่างของเขาต้องกำยำแข็งแ

ึ้น ก่อนหน้านี้.... ก่อนหน้านี้กี่วันกัน เขาไม่อาจจดจำได้แม่นยำนัก ถ้าไม่นับรวมวันที่หมดสติไปนั้น เขาเดินทางมาที่หมู่บ้านชนบทแห่งนี้ เขาถือราชโองการอ

นนั้นไม่คณามือของคนอย่างซุนเว่ยหมินเป็นแน่ สุดท้ายที่จำได้คือเสียงระเบิดดังสน

ายผอมบางผิวขาวซีดดุจคนป่วยใกล้ตายเช่นนี้ ซ้ำยังไม่อา

ก นางไม่รู้ว่าคนรอบข้างเป็นใครและอยู่ที่ใด ยังโชคดีที่พ่อบุญธรรมกับน้อง ๆ เป็นคนจิตใจดี แม้นางเปลี่ยนไป จำอะ

มานี้อาการดีขึ้นจึงพอลุกขึ้นเดินเหินได้บ้าง แต่ก็ยังต้องมีคน

คองให้เขาเอนหลังผิงผนังห้อง เพราะสภาพเห

มุมปากจะยกยิ้มแต่ก็เหมือนไม่ได้ยิ้ม เขาไม่พูดอะไร แต่จากสภาพของชายแปลกหน้าที่นอนหมดสติมาห

ย่าเพิ่งคิดมากไปเลย” ติงเชาพูดขึ้นแล้วหันไปพูดกับเด็ก ๆ รอบตัว

็กก็อดมองแบบอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ เมื่อเห็นอีกฝ่ายใบหน้าเหยเกดูน่ากล

ก็บไว้ให้นะ” เหมยซิงเอ่ยขึ้น เห็นพ่อบุญธร

า ๆ ยังดีที่สามารถสื่อสารกันได้บ้าง “รอสั

ออกไป ไม่นานนักนางก็กลับเข้ามาพร้อมชามบิ่น

๊กเปล่าชามนี้ แต่กินเสียหน่อ

กินไปแล้วจึงจ่อที่ปากของเขา แม้ต้องใช้ความพยายามมากกว

รสชาติเสียเหลือเกิน เ

้เนื้อข้าวลงสู่กระเพาะทำให

เราเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อติงเชารับมาเลี้ยงเมื่อสิ้นสุดสงคราม บ้านนี้ก็ไม่ใช่ของพวกเราหรอก เจ้าของบ

ับชะตากรรมของตัวเองเป็นเรื่องตลกขบขัน นางป้อนโจ๊กหมดก

ไรค่อยว่ากัน” นางส่งยิ้มให้ “ข้าจะให้เหม่ยลี่มานั่งอยู่ใกล้ ๆ หากต้องการอะไรส่งส

อกไปแล้วถอนหายใจเบา ๆ ครู่ต่อมาเด็กหญิงตัวน

อก มันเกิดอะไรกับชีวิต