งตะเกียงน้อยนิดในห้องเผยให้เห็นใบหน้างดงามที่เขาจดจำได้จนขึ้นใจ

่างแรงจนทำให้หลังคาพังลงมา ตั้งใจที่จะจับคนแต่ที่จับได้กลับกลายเป็นสตรีที่เขาไม่คาดคิด

จ้าอี้เฟยลงพื้น แต่ร่างน้อยยังโอนเอนไปม

่ะ" เจ้าอี้เฟยชี้ม

อย่างหนัก เจ้าอี้เฟยเมาเหล้ายืนแทบจะไม่ไหวจนร่วงลง

องสาวออกมาด้วยตนเอง เขาต้องให้เจ้าอี้เฟยรอที่นี่ แ

หญิงให้พบ" โจวเจี๋ยหล

่องโหว่ตรงหลังคาอย่างรวดเร็ว สำรวจด้านล่างร่วมกับล

ิงหายไปพะย่ะค่ะ" จ

ม ข้าจะตามหาเว่ยเว่ยเองเจ้าดูแลความปลอดภัย

างบางที่ยืนไม่ตรงของเจ้าอี้เฟยให้จงอา ก่อนตัดใจทิ้งนางไว้กระโดดเข้าไปในรูโหว่หลังคา ตามหาโจวเจ้าเว่ยด้วยความ

ี่เข้ามาห้องนี้ก็พาหญิงงามออกไปด้านนอกแล้ว อีกทั้งเราไม่ได้ยินเสียงผิ

ะเป็นลมเมื่อเห็นรอยโ

บเงินจำนวนหนึ่งให้นางเป็นค่าซ่อมแซม มามาพึง

ได้เตรียมไว้" โจวเจี๋ยหลุนยังส่งคนตามหาเจ้าเว่ยไม่ลดละ เขาค

องของชาวบ้านธรรมดา เขาพูดคุยกับนางแต่สตรีผู้นี้กลับทำท่าเหมือนไม่รู้จักกับเขา นั่นยิ่งสร้างความสับสนในใจของฝูจื่อหรง นางจำเขาไม่ได้จริงๆ หรือเป็นสาย

ธิ์สุราจึงทำให้มองใบหน้าของเขาไม่ชัดเจนนัก โจวเจ้าเ

้องถอดอาภรณ์หาไม่เจ้าแอบซุกซ่อนอ

้าเว่ยก่นด่า เขา

้าก็มิได้เปลื

้นๆ นางจ้องมองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แม้ผู้ชายคนนี้จะบอกว่านางไม่ได้เปลือยเช่นนั้นแต

หยัน เมื่อเห็นแววตาวาวโรจน์ดุจเสือร้ายของนาง เขาเดินเข้ามาใกล้น

ีกว่า ผู้ใดสั่

งสำคัญเสียจริงๆ “ โจวเ

ิด” ฝูจื่อหรงนั่งลงลำตัว

กำลังกลับโรงเตี๊ยมจึงเผลอตกลงไป

ยามใช้ผ้าม่านปิดบังอำพรางร่างกายที่ส่อง

หนจะไปเดินเล่นอยู่บนหลังคา” เขาทำน้ำ

ยกระเถิบหนีด้วยความตกใจ ทว่าท่วงท่านั้นกลับงดงามยิ่งนัก ฝูจื่อ

บเจ้าจะพกยันต์อาคมไ

กับเจ้าเอาของข้าคืนมา”

อาคมให้เจ้าไม่ได้” ฝูจื่อหรงย

างมาส่วนหนึ่งแล้วสอนอาคมชงักงันให้ คนที่โดนอาคมนี้จะหยุดกา

เว่ยแล้วกลับใช้เวลาตั้งหลายปี และก็เป็นเพียงอาคมอันเดียวที่นางใช้เป็น ครานี้นางจะหนีอย่างไร

ละชมดวงดาวกัน บังเอิญว่าหลังคาพังลงมาถึงได้ตกลงไปในนั้น ดูท่าทางท่านแล้วก็ธรรมดาๆ ไม่เห็นจะ

ังไงว่าเธอกำลังแอบดูเขากำลังเข

่อประเมินจากสายตาและกิริยาสูงศักดิ์ แม้จะจับนางมัดและถอดอาภรณ์ออกเช่นนี้เขาหาได้ใช้สายตาหยาบโลนตรงกัน

ิบอบบางเพียงนี้เรี่ยวแรงจะจับดาบจับกระบี่

อยติดตามข้าเช่นนี้เป็นเพราะเจ้า” ฝูจื่อหรงหรี่ตา

่างคิดจู่ๆเขาก็กล่าวหาว่านางชอบเขาแถมพูดออกมาอย่

ศัยอยู่กับคนหล่อกว่าเจ้ามาทั้งชีวิตจนเคยชินเสียแล้ว คนอย่างข้าไม่มีทางจะชอบเจ้าได้เรื่องวันนี้ล้วนเป็นเหตุบังเอิญ” โจวเจี๋ยหลุ

ือเหตุผลอีกประการเดียวคือเจ้าเป็นสายลับ” เขาสรุ

ด้แล้ว หากเจ้าไม่อยากตาย” คนโดนจับกลับมาข่มขู่เข

าเว่ยที่โดนจับมัดอยู่บนเตียงแล้วผลักหญิงสาวให้ล้มลง “ข้ามีวิธีพ

ดออกมา “เจ้าจะทำอะไรข้า ไอ้บ้ากาม ไอ้เลว ไอ้หน้

เช่นนี้” เขาหัวเราะราวคนบ้าและหยาบคายนักในสายตาของโจวเ

น่งกล่องดวงใจของเขา ฝูจื่อหรงส่งเสียง หึ ในลำคอแล้วเบี่ยงกายหลบอย่าง

อ้

ังสั่งสอนผู้ชายที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงคนนี้ให้รู

เกินจะเป็นสายลับ แต่เหตุใดถึงได้ตามติดเขาเช่นนี้ เขาจับมือของนางและยึดร่างกายบอบบางไว้ด้วยร่า

าจะมากเกิ

นรนแต่มือเหล็กของเขากลับบีบแน่น หญิงสาวตาโตเมื่อเขาก้มลงดูดริมฝีปากล่างของตนเองแล้วย้ายปากของเข

าเว่ยก็พ่นคำด่าออกมาด้วยความอัดอั้น แต่ครั้นเห็นใบหน้าเขาชั

่กี่คน คนแรกคือพ่อของเธอ คนที่สองคือพี่ชาย และคนที่สามคือเขาในคืนนั้น ใช่แล

เป็นท่านแน่ๆ

ุดปากออกมา เห็นว่านางตั้งใจจะติดตามเขาจริงๆ เมื่อ

่างไว้เช่นนี้หรือ กลิ่นหอมดุจบุปผาโชยออกมาจากร่างของนาง ดวงตากลมโตกระจ่างคล้ายสัตว์ตัวน้อยที่กำลังตกใจ

งรุกรานแต่ฝูจื่อหรงรู้ทัน เขาใช้ความช่ำชองในเกมรักหลบหนีฟันแหลมอย่างสนุกสนาน กลายเป็นว่าความพยายามกัดปากกัดลิ้นขอ

ขารู้ว่างดงามขนาดไหน โจวเจ้าเว่ยผู้หายจากอาการมึนเมาด้วยฤท

นไม่แม้แต่จะหายใจ ใบหน้างดงามขาวผ่องช่างแลดูน่าพิศวงเจือไปด้วยความเย้ายวน

ิธีหนีจนลืมที่จะต่อต้านเขาและในที่สุดก็ได้แต่แน่น

่อฝูจื่อหรงทำท่าว่าจะจูบเธออีก มือน้อยที่ถูกมัดยันอกของเ

รีผู้นี้ดูใสซื่อแต

มายความว

็นข้าเองที่ตั้งใจยั่วยวนและไปดักรอท่าน คืนนี้ก็เช่นกันเป็นข้าที่ติ

องที่เจ้าปฏิเสธมาตล

่นไรกับข้าล้วนได้ทั้งนั้น” ครานี้เ

ๆเช่นนั้นหรือ” เขายิ้มมุมปาก

้องการที่จะถ่วงเวลาเขาจริงพยา

นบัดนี้เจ้ามากลับกรอกราวไม่เคยเอ่ยวาจาเช่นนั้น เห

ดวรยุทธข้ามีเพียงแค่เอาไว้ป้องกันตัวจากอันธพาลจะลอบสังหารท่านได้อย่างไร ยันต์อา

่าคนที่โกหกข้ามี

ันและดูอำมหิต หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอแล้วคิดในใจว่า แย่แล้ว ลำแขนแข็งแรงของเขากอดรั

างดงามหมดจรดเข้าใกล้ฝูจื่อหรง แล้วจ้องตรง

ตาและไม่กล่าวคำใดออกมาพักใหญ่จนในที่สุดโจวเจ้าเว่ยก็เป

ับความปราณีบ้าง แต่ยิ่งเอ่ยวาจาแขนแข็งแรงเหมือนเหล็กน

ท่านไม่ได้ยินหรืออย่าง

ั้งนัยน์ตาหวานฉ่ำแวววาวนั่นกลับบีบรัดหัวใจของเขาได้อย่างประหลาด อากาศรอบกายดูคล้ายจะอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวนของนางที่เย้ายวนใ

เรือนผมพิสูจน์กลิ่นหอมรัญจวนใจ เขาดอมดมเรือนผมและแก้มของนาง

้คนตกอยู่ในภวังค์ “แม้ว่าข้าจะชอบท่านมากเท่าใดแต่นี่เป

ขินอาย หากเป็นการแสดงละครนางก็เล่นเก่งจนเกือบทำให้เขาหลงเชื่อ สตรีผู้นี

ป็นของเราเช

งมองจนร่างสั่นเทิ้มขึ้นมาด้วยไ

ช่นนั้นเจ้าค่ะ เพียงแ

ให้บรรยากาศเคร่งเครียดเข้าไปอีก โจวเจ้าเว่ยร

าทำใจสักหนึ่งเค่อ” ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ

เจ้าค่ะ

สตรีตัวเท่ามดอย่างไรเสียก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้ว นางเล่นบทบาทยอมแพ้ในขณะที่เพิ่งขัดข

าเว่ยเงยหน้าสบดวงตาคมพลันรีบลดระดับ

ขาเริ่มเต้นรัวขึ้นมา เขาเบือนหน้าหนีกลบเกลื่อ

ีไปเห็นได้ชัดว่าฝีมือข้

งขยับกายออกห่างนางเล็กน้อยสายตาร่างเล็กในอาภรณ์

ขากล่าวจบก็ลุกขึ้นยืน ก้าวเ

ของวิเศษสิ่งนี้ก็ขยายใหญ่ขึ้นอยู่ในฝ่ามือของนาง โจวเจ้าเว่ยลนลานมองเห็นเสื้อผ้าขอ

โจวเจ้าเว่ยตั้งจิตมั่นแล้วเป่าขลุ่ยทันใด เสียงขลุ่ยแผ่วหวาน

ด้านหน้าประตู ให้เวลานางอย่างที่ต้องการ รู้สึกว่ามี

ูจื่อหรงก็รวดเร็วดุจสายลมเขาพุ่งทะยานเข้าไปหมายจะจับตัวนางเอาไว้แต่กลับถูกแรงเหวี่ยงของพายุเหวี่ย

ยใจแต่ความงดงามของนางและเสียงขลุ่ยแผ่วหวานกลับติดตรึงดวงใจ เพียงแค่เป่าขล

งยังทิ้งร่องรอยไว้ตรงนี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ด้วยตบะอ่อนด

งวิเศษในใต้หล้านี้เห็นจะมีเพียงขลุ่ยเพรียกบุปผากระมัง หรือว่านางจะเป็นคนของเ

ลุ่ยนี้ถือเป็นของวิเศษของเผ่าบุปผา สามารถบังคับฝูงผึ้งให้ทำสิ่ง

โจมตีศัตรูจนสามารถเอาชนะเหล่ากบฏได้ เรื่องนี้ร่ำลือไปทั่วยุทธภพและหลังจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดพบเห็นขลุ่