ล่

้พ้นดิ้นรนออกจากอ้อมแขนทั้งๆ

องข้าเจ็บ ได้โ

กว่าเขากระในตัวกิมฮ

งนั้นหรือ หากจะให้ข้าปรานีกับเจ้าเจ้าก็คงต้อง

วตา ทั้งๆที่ต้องการร่างนี

ใส่ไม่ยั้งกดเอวลงไปอย่างแรง กิมฮวนฟุบหน้าร้องไห้บนแท่นนอน ไป๋กวานจุ

ระหว่างนี้อย่าได้คิดหนีไปไหนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นบิดาและตระกูล

จาข

ามใจ แต่จงจำไว้สิ่งเดียวที่ท่

าสลดล

น้าหวานเป็นชายาบำเรอพี่สาวเป็นชายเอกข้าไม่โชคดีจะเรีย

ตาย

างบดขยี้อย่างแรงเหมือนเช่นทุกครั้งแต่เพียงครู่เด

ปรุงให้ผิวกายหอมหวน ข้าจะได้พอใจหากเจ้าปรนนิ

ไปกิมฮวนปล่อยน้ำตาไหลรินยกมือขึ้นกอดรอบร

ท่นนอนด้วยอาภรณ์สีขาวบางเบา ห่มผ้าคลุมถึงเท้า ไฟในห้องมืดมิดเ

๋องกลั

ับสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือบางของเจียจิวลูบไล้ไปทั่วแผง

๋องทำไม่รุ

้เจ้าเ

วยความไม่พอ

วนอนเพียงลำพัง ท่านอ๋องไม่เห็น

้าเพียงใดทว่า ตอนนี้ข้ายังไม่อภัยให้เจ้า จำไว้หากข้าต้องการตัวเจ้าเมื

ด้หวังสิ่งใดตอบแทนแค่อย

ามพยายามล้วงมือ

า หากเจ้าคิดว่าข้ายังพอมีแรงเหลือ หรือ

ฮวนงดงามกว่าหญิงงามบางคนด้วยซ้ำไปแต่รู้สึกว่าคำพูดนั้นจงใจให้เจ

มากินน้ำใต้ศอกของกิมฮวนน้องชายที่แย่งทุกสิ่งไป

อกไปเสีย ทรุดกายลงบนแท่นนอน ยกมือขึ้นลูบไล้ไปบนแผ่นหลังเนียนที่มีเพียงอาภรณ์บางเบาจูบไล่ไปบนแผ่นหลังเนียนร่างเล็