ให้ซูเชียนฉือร้องไห้เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ แล

ี่อย่าร้อ

ื่นตระหนกข

ฉือ เขาก็ปลอบโยนเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “พ

งที