มองดูมารดาทุ่มตัวร้องไห้บนเตียงด้วยความสงสาร ความที่อยากปลอบโยนผู้ให้กำเนิ

งเตียง เสียงของคนเป็นลูกติดสั่นเครื

สายตาที่มองไปยังชเนตตีเต็มไปด้วยความโกรธ คนเป็นแม่กระชากแขน

อของแกกลับมาหาฉัน แต่ที่ไหนได้เขากลับทิ้งฉันไปอยู่

ลังหาที่ระบายความรู้สึกของตัวเอง ชเนตตีปล่อยโฮออกมาแต่ก็ไม่ได

ดที่ได้รับ “เนยให้แม่ตี แม่ตีเนยเลย ถ้าม

กับวาจาของเด็กไร้เดียงสาที่เธอแทบจะไม่ให้ความรักความอบอุ่นเท่าที่ควร แถมยังทิ้งขว้

เบา น้ำตาร่วง ถอยร่นร่างไปนั่งริมเตียงแล้

้แขนเล็กๆ ของตนโอบกอดร่างของสุภัทรา “แม่จ๋า แม่อย่าร้อง

่าบิดาที่จะได้กอดหรือหอมยากยิ่งเหลือเกิน หรืออาจจะไม่ได้รับเลยตลอดทั้งชีวิ

แม่ขอโทษน

องมารหัวใจ แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ทำสักทีเพราะมัวแต่ยุ่งเรื่องงานที่ค่อนข้างรัดตัว ทว่าเวลานี้สุภัทราไม่หลงเหลือความคิดนั้นแล้ว เหตุการณ์ในบ

ีคือของขวัญจากฟ้าที่ดลบันดาลมาให้ เธอทิ้งขว้างและไม่ใส่ใจลูกสาวมานานถึงสิบสองปี ถ

ำอะไรผิด เนยรักแม่ แม่อย่าร้อง

ียงสะอื้นก็ยิ่งดัง ความเสียใจพุ่งสูงควบคู่

ง” สุภัทราระงับเสียงสะอื้น ใช้มือปา

บ้านโน้นอีกเลย ไปทีไรแม่ก็ร้องไห้ก

วันนั้นแม่ของเธอจะต้องร้องไห้พกความเสียใจกลับมาบ้านทุก

่ไปบ้านนั้นอีกแ

้อยลงและรักชเนตตีมากขึ้น เธอจะรักคนที่มีความรักตอบ

่กับชเนตตี แต่ก็จะไม่ลืมว

......

สัปดา

จ้าของเท้าที่กำลังก้าวเดินไปยังประตูบานเล็กที่เชื่อมต่อระหว่างบ้านเจริญวัฒนะวงศ์กับบ้านกิตต

์ ลูกชายของพิสุทธิ์และวิมลพูดกับตัวเอง ก่อนจะก้าวเดินต่อไปยั

องไห้ทำไม

เนตตีที่นั่งร้องไห้อยู่บนชิงช้า พอถ

ตตีหันมามองหน

ใครรังแก” เขา

งเบา น้ำตาร่วงพรูเมื่อนึ

าสินตีเนย

นยแย่งตุ๊กตาข

แย่งจริง

็นมารดา ที่มักจะมาเล่าเรื่องราวของคนข้างบ้านให้ตนฟังเสมอ และส่วนหนึ

่อไหมคะว่า เน

าของตน ไม่มีใครถามที่มาที่ไปของเรื่อง ทุกคนจะโทษเธอเพียงคนเดียว ยกเว้นสุภัทราที่จะเข้าข้างเธอหากรู้เรื่อง แ

านหนังสือที่ศาลาไม้ระแนง แต่ยังไม่ทันถึงที่หมายเธอก็พบกับบางอย่างบนพื้น แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำให้เธอรู้ว่า มัน