ร้องพอใจของผู้คนมากมา

บแบบนี้” เขาพูดจ้องสบตา ยิ้มกวน ๆ ก่อนจะใช้

นะ” เธอร้องห้า

้วยร่างหนาแข็งแกร่งของชายหนุ่ม ตรินัยสะบัดใบหน้าคมเบา ๆ ก่อนจะแนบใบหน้าสูดด

บอมเม็ดบัวสีชมพูนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้รุนแรงกว่าเดิม และจงใจลงน

ก ๆ ไม่ให้ขัดขืน เธอขนลุกเกรีย

โคมลงมา ปากเธอก็ร้องห้าม พยายามส่ายบิดตัวหนีการรุกหนักของเ

อดปลายนิ้วเข้าไปสำรวจของสงวนของหญิงสาว เธอหนีบขาไว้แน่

ครั้ง ตอนนี้หลับตาแน่น กัดเม้มริ

กบาง พยายามใช้ลิ้นดุนดันให้เธอเปิดปาก ดอกไม้เหมือนจะขาดอากาศ

กปลายลิ้นเข้ามาอย่างชำนาญ ทั้งตวัดรัด

นางสาวอุมาริการ์เผลอตัวดู

่โตให้ผงาดจังก้า บดเบียดความอัดแน่นไปบนหน้าขาสวย ๆ ไรขนหนาแข็งทิ่มแทงจนใจสาวชักหวั่น ๆ

ากที่ถูกเขาปิดสนิท ทำให้ไม่สามารถร้องห้ามอะไร

หญ่ หัวเข่าและขาแข็ง ๆ แทรกง้างขาเล็ก ๆ ให้อ้ากว้าง เบียดชิ

ลำคอ มือที่ถูกกดพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แร

ผละริมฝีปากออก ก่อ

งชายหนุ่มอย่างเคียดแค้น ตรินัยไม่ได้สบตาเธอ สายตาของเขาจดจ้องม

วขึ้นสูงข้างหนึ่ง ก่อนจะยกสะโพ

เสียงซี้ดซ้าด ชักขยับออกช้

อ้บ้าเทมป์” เธอร

น้า เห็นใบหน้าเธอแดงก่ำ น้ำตาไหลริน ตรินัยใจหล่นวูบ เข

่กระแทกตอกลงไปเบา ๆ เธอถึงกับหลับตาปี

พูดว่าพลางใช้สองมือยันหน้าท้องขอ

าไว้อีกครั้ง ก่อนจะส่งต

งกายกำยำที่แทรกอยู่กลางตัวสาวสวย

้แต่นอนนิ่ง ๆ เหมือนคอยรับคำบัญชาจากเขา ความรู้สึกเจ็บร้า

นจริง ๆ ตรินัยหยัดตัวนิ่งกดแช่ รอให้เธอรู้สึ

อวบอิ่มของเธออีกครั้ง อุมาริการ์ไม่มีทางหนี และปฏิเสธร่างหนาใหญ่ที่จวบ

ลิ้นร้อน ๆ เริ่มเล้าโลมประโคมลงมาใหม่ พอเธอเผลอไผล เขา

าให้อีกฝ่ายซ่านสยิว อุมาริการ์แอ่นผวาด้วยความรัญจวน เธอยังคงหลับตาเอาไว้แน่นระหว่างที่เขาขยับตัวเบา ๆ หญิงส

ื้อ...อะ