เธอว่าเขาในทันที ชนวีย์ประชิดร่างพร้อมกอดรัดร่างข

าหอมแก้ม

ก พยายามใช้สองมือ

องเค้กนะ" คำว่าผั

้น" เค้กถึ

เราแล้วเหรอ ทำไม ทำไมจะ

นจะปล่อยโฮ ตั้นพลอยน้ำตาไหลไป

ค้ก พี่ทนไม่ได้หรอกที่จ

ค้กทำแบบนั้นไม่ได้ มันต้อง

มเค้กทำแบบนี้ ทำไมไม่ปฏิเสธ ทำไม ฮึ...." เขาเขย่าร่างของเธอ สายตาของตั้นจับจ้องใบหน้าสวย

ะให้คุณตา และ

เย้ยหยัน ก่อนจะทิ้งมือลงข้าง ๆ ลำตัว มองหน้าหญ

ของไร่เรือนทองกันแน่ ใช่สิ...พี่มันคนไส้แห้ง พี่มันคนจน เป็นคนที่ไม่มีอะไรเลย สมบัติทรัพย

้กไม่ได้เป็นคนแบบนั้นสักหน

่มีค่าหรอก ใช่ไหมเค้ก พี่มันก็แค่เด็กในไร่เรือนทอง เป็นลูกคนใช้ ไ

งสาวยกขึ้นมาปิดปากข

ี้ค่ะพี่ตั้น

งไหลอาบสองแก้ม ร่างกายของเค้กสั่น

้องหนีไปกับพี่ เราหนีไปใช้ชีวิตด้วยกัน

" ภาวินีส่ายห

ม่นหมองลงยิ่งกว่าเดิม สกัดกลั้

ืมคำมั่นสัญญาที่เราสองคนเคยให้ไว้แก่กันแล้วเหรอ ไหนเค้กบอกพี่ว่าเค้กจะมีลูกกับพี่ เ

ิงสาวสั่

จะไม่มีวันได้เห็นหน้าของพี่อีกต่อไปในชาตินี้" ตั้นทำท่าเหมือนจะเดินกลับ คำพูดเหมือนเป็

ะอึกสะอื้นแทบจะขาดใจ ชนวีย์ส่งสองแขนแกะอ

่เคยมีค่าไม่เคยมีความหมายอะไรกับเค้กเลย พี่ผิดเองที่คิดไปเองทั้งหมด แล้วเรื่องราว

่ตั

ห้หันหน้าเข้ามาหา แค่เห็นน้ำตาที่ไหลอาบหน้าของพี่ตั้น

หมือนจะพูดอะไร แต

ะกลั้นใจตายแล้ว พี่ไม่รู

นยังส่งผ่านออกมาจาก

กก็คิดอย่างนั้นอยู่แล้วนี่ แล้วเค้กจะพูดแก้ตัวให้ได้อะไรขึ้นมา ให้ตัวเองดูดีหรือ เค้กไม่ต้องมาแก้ตั

พี่ตั้น” เขาบีบเธอด้ว

ได้เข้าใจความรู้สึกของพี่ตอนนี้ ว

สาวเขย่งปลายเท้าขึ้นก่อนจะส่งริมฝีปากสีอ่อนป

สิ่งที่มีอยู่ในใจและความ

งสองหนุ่มสาวพากันไปที่เตียงหนานุ่มของเธอ