กเจ็บแปลบขึ้นมาในอก รีบเปิดประตูเข้าไปนั่งเอง มองลอดกระจกเห็นใบหน้าของอาโหน่งแล้วรู้สึกสงสาร อาโหน่งไม่รู้เรื่องราวของพี่เค้กกับพี่ตั้น ในใจของครีมรู้สึกแปลก

รรมของทุกคนตอนนี้ แต่หน้าที่ของตัวเองเ

่องที่รู้มันจะต้องจุกในอกของครีมไปจนวันตายแน่ ๆ’ นัยน์ตาของภาวนาดูเศร

ีม" พี่สาวเรี

้งตกใจตื่นจา

และพี่เค้กพ

" อาโหน่งแซว เขายิ้มใ

กินไอติมไหม?" เขาเอ่ยถา

ะคะ ไม่ใช่เด็กละอ่อนน้อย ๆ เหมือน

็นครีมเป็นสาวสะพรั่งม

ริงไหมล่ะ หิวไหมล่ะจ๊ะสองสาว พอดีอาโหน่งรีบมาในวันนี้ อามีงา

ไปลองชุดทีหลังก็ได้ค่ะ" เค้กบอ

าวของเขาแล้วก็ใจแป้ว ๆ มันดูหวานหยดเสียจริง ๆ แวว

ใจให้พี่เค้กแน่เลย แล้วพี

ม่ได้ คิดแต่เรื่องของพี่เค้ก พี

ก็สนทนากันอย่างสนุก

ข้มแข็งใช่ไหม ทำไ

กของตัวเอง สายตาของสาวน้อยแอบมอ

่อนในอดีตวนเวียนกลับเ

" มีเสียงเอ็ดอึงดังลั่นของคนงาน

ซีดเซียวขึ้นมาจากน้ำ ตัวซีดเผือดไปหมดแล้ว มีผู้ชายคนหนึ่งกางผ้าขาวม้าแล้

ไหม" มีเส

ีบจมูกเด็กหญิง ก่อนจะก้มลงไปประกบริมฝีปากหนาของเขากับริมฝีปากบางของเด็กหญิง เป่าลมหายใจเข้าไปในปากของเธออย่างแรงเพื่อกระตุ้นให้เธอหายใจเอง ทุกสายตาจับจ้องมอง

รง’บาล

ๆ รถม

ช่วยเหลือ มองเด็กหญิงด้วยสายตาเป็นห่วง

งอยู่ในอ้อมกอดของเรา สายตาของเด็กหญิงที่ปรือขึ้นจ้องมองแ

รแล้วนะ" เขาก

ได้แต่กะพ

' แล้วเด็กห

ตั้งแต่วันนั้นที่เกิดเรื่อง เธอก็ฝันเห็นแต่เขา คิดถึงแต่เขา ผู้ชายที่เด็

ไม่งั้นอาโหน่งไม่มีแรงพอที่จะพาสาว ๆ ตะลอน

ี่สาวตอบเขาแล้

ู้ชายที่แสนดี เขาคนนี้คงดูแลพี่เค้กได้ดีที่สุด

ูให้ และยังคงแซวเธอเหมือนภาวนายังเป็นเด็กตัวจิ๋ว

กแล้วจับมือของเธอพากั

....' เธอเผลอทำหน้าเง้า เดินตามหลังคนทั้งคู่เข