นใช่ไหมคะ？” ต้วนเหมียนเหมียนทำหน้าตาใสซื่อและพูดอย่างอ่อนโยนขึ้นมาว่า “คุณเฉียวคงน่าจะยังไม่รู้ข่า

คุณนายต้ว

้วนชิงฉือไว้ แต่ต้วนชิงฉือกลับเดิน

เฝ่ยชุ่ยเก๋อทำไมกัน นั่นเป็นห้องที่

นกัน “นั่นไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะเข้าไปได้นะคะ？ ดูเหมือนว่าพี่จะส

ปากด่าขึ้นมาด้วยความโกรธ อีต้วนชิงฉือนี่ คงไม่ใช่ว

ระกูลต้วนต้องเส

นใจ แต่ไม่มีเวลามาสนใจเธ

ระด่วน” อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่า

งมาก เธอเอามือปิดหน้าร้องไห้

ลอบเธอ ว่าครั้

ั้น พอวางสายไปแล

ย่างกะทันหันแบบนี้นั่นก็เพราะว่าเพิ

อยู่ข้างนอกมานานขนาด

้าตาสวย แต่งหน้าอย่างประณีตและสวมชุดเดรสหรูหรา ท

ได้ยินว่าพ่อแม่บุญธรรมของเธอดูแลเธ

างพูดขึ้นมาอย่างจริงใจว่

วเธอด้วยความเอ็นดู แว

เป็นลูกเลี้ยง แต่กลับใจกว้างและมีจิตใจดีงาม เธอไม

นั้นกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ สายต

ฉียวเวินหย่ารู้

ประตูก็เ

รถเดิ

บโตในชนบท แต่ผิวของเธอกลับขาวเนียนเป็นประกาย

หย่ารู้สึกว่าง

กแม

ีกต่อไปและก้าวไปกอดแ

อรือร้นที่มากเกินไปนี้ทำให้เธอไม่รู

สายเลือดนั้นกลับทำ

ในครอบครัว

” เฉียวเหยียนเฟยพูดขึ้

งไหลพราก “ชิงฉือ ขอโทษนะ จนถึงตอนนี้แม่ถึงเพ

ไม่ถูก เธอเป็นคนที่ไม่ชอบไม้แข็งแต่มักจะใจอ่อนกับไม้อ่อนมาโดยตลอด แต่ไม่คิด

ความสุขมาก “ใช่ กลับมาแล้ว ต่อไป

ออย่างคาดหวัง ต้วนฉิงฉือถึ

ยวเหยียนเฟยจะมีความสุขมากสักที เขายิ้มพลางแนะนำ “มา

ัวจรดเท้าพลางพยักหน้าเบ

อเฉียวเ

รอพี่มานานแล้วหล่ะค่ะ จากนี้ไปในที่สุดหนูก็สามารถ

ของเวินหย่าเป็นเพื่อนของพ่อลูก เธอสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่

งฉือเข้าใจความหมายของ

ยวจะค่อย ๆ แนะนำให้ลูกรู้จักนะ ！” คุณนายเฉียวยิ้ม

งฉือพย

้นมา “ชิงฉือ หลายปีนี้ลูกลำบ

หยิบโทรศัพท์ออกมาเช

ละคน พอแอดแล้วก็มีสองข

งินให้คุณ

งินให้คุณ

ป ถ้าไม่พอใช้ก็มาขอพ่

้าให้ลูกด้วย กลับไปแล

นชิงฉือรู้สึกไม่ชิน แ

ังตกใจมากด้วย พ่อแม่ให้เงินร้อยล้านรวดเดียวเลย ต้องรู้ไว้

ะหว่างลูกแท้ ๆ กับ