ดห

เข้ามายังฝั่งฝรั่งเศสได้สำเร็จ ดูเหมือนพวกเขาจะหลบไปซ่อนแถวสเปน

นละฝา แต่นิสัยโหดไม่แพ้ใคร สองเจ้าพ่อฝั่งสเปนที่เขาเคยต

ายยุ่งอ

ี่ถูกมัดปากมัดมือส่งเสียงอู้อี้อ

มข่าวดูว่าจารมีนหลบไ

ยสงสัยก็รีบถามกล

งไปเท่านั้น “มีเรื่องนิดหน่อย ถ้าได้ข่าวยังไงก็ส่ง

ำลังพยายามจะยกเท้าเตะเขาทั้งที่ตัวเองถูกมัดขาเอาไว้

ังคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

จารมีน” เรื่องนี้ใหญ่จริง ๆ เพราะถ้ารายชื่อเหล่าน

ยจนหมด มองลูแบร์ที่ก้มลงไปยังปล่องไฟ จากนั้นก็หยิบกล่องเหล็กออ

ในครอบครัวเขา จนหมด แค้นนี้ไม่ได้มีแค่ช

งดีใจ สั่งคนให้ ถ่ายเอกสารลายมือเอาไว้เพื่อ

มวันแต่คิดว่าตอนนี้จารมีนคงหนีออกนอกชายแดนไหนสักแห่งแล้ว อากาศหนาวก็ค

้าหญิงสาวที่เขารักมานานและก็ยังคงรักไม่เปลี่ยน เพี

้วไม่ต้องห่วง ขอบคุ

ณแค่นั้นไม่เห็นเป็นไร เหตุใดทำไมเ

างไรเรื่องเรียนเธอก็ต้องเรียนให้จบ หญิงสาวคิดว่าตัวเองเร่งรีบแล้วแต่มีคนเร่งกว่าเมื่อเปิดประตูบอ

อก็กระชับเสื้อโค้ตสีดำไว้แน่นเพราะรู้สึกหนาวมาก วันนี้ไม่แน่ใจติดลบ

จอเธอแน่นอน คงคิดว่าเธอถูกพวกมาเฟียฆ่าหมกป่าไป

รถหรือด้านในตัวอาคารที่กำลังหลบหิมะที่ตกหนัก เธอยังคงนั่งนิ่งไ

เปิด” มีให้ใช้เธอจะทำตัวเป็นคนดีทำไม เมญ่าในตอนน

จึงก้าวเท้าลงจากรถแบบสวย ๆ เดินเชิดหน้าเข้าไปในมหาวิทยาลัย

้ความเคลื่อนไหวของ คนรอบตัว เธอก้าวเดินไป

ูกขับไล่มาอยู่ริมแม่น้ำตั้งแต่สมัยหลุยส์ท

งเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง ตอนนั้นเองที่ทุกสายตาหันมองแล้วยก ม

soir ? Je veux acheter.” เธอขายเท่าไร คื

ย่างไม่เกรงหน้าใคร เมญ่าเดินไปหยุดอยู่ที่พวกเขา “ฝีมือเธอใช่ไหม” ว่าแล้วทำไมด้านนอกถึงม

มพวกนี้ยังไง และยังด้านนอกนั่นอีก” นีน่าหันหน้าไปทางนอกหน้าต

ด้านนอก พ่อคนนี้หัวทึบหรือว่าปัญญาอ่อนกันแน่

ีกอย่างฉันขอเตือนเอาไว้ หยุดพวกนี้ซะก่อนที่พวกเธอจะ

ยเป็นอะไรกัน พวกเราเคย...” ราฟาเอลมองเธอแล้วกลืนน้ำลายนึกถึงเรือนร่างเอว

ทำเอาชายหนุ่มหน้าหันไปอีกด้านใบหน้านั้นปรากฏรอยแดงปื้

กนั้นก็เดินไปที่โต๊ะตัวเองหยิบหนังสือที่คิดจะกลับเอาไปทำ ไม่นานคนข้างโต๊ะก็ลุกขึ้นแล้วส่งเอก

กขนาดไหน เธอจึงรับเอกสารแล้วหันไปดึงเสื้อโ

ยก็ถาม “ให้ผมรายงานเร

แล้วตั้งแต่ก้าวเท้ามาเรียนที่นี่ เพราะเป็นคนต่าง

้ สิ่งที่ต้องการแล้วเลยกลายเป็นคนนิสัยแบบนั้น เธอจะถือว่

งแวะซูเปอร์ม

บรถจำเป็นก็มุ่งหน้าไปยังเป้าหมาย ตอนลงจากรถนั้นหิมะเริ่มหยุดลงแล้ว แต่ความเ

ังรถเข็นใช้เหรียญหยอดลงไปรถเข็นก็ขยับปลด

โตกว่า แผ่นอกกว้างกว่า ใบหน้าเงียบขรึมค่อนข้างดูดุหากแต่ การกระทำขอ

ย็นจะเป็นคนใจดีได้อย่างไร เธอขยับเท้าเดินตามเทเลอร์เ

้ยิ่งเห็นทุเรียนกำลังวางอยู่ก็ยิ่งอยากกิน เธอจึงเด

มองแล้วส่าย

ห

มากมัน

งให้อีกฝ่ายดมกลิ่น ได้ผลชายหนุ่มผงะถอยหลังทั

่นที่อยู่ในลูกว่าเหม็นมากแล้ว พอแกะออกมาก็ส่งกล

ต่เรื่องอยากกินก็ยังเหมือนเดิม เธอหันไปรอพนักงานแกะและแพ็กจนเสร็จก็หยิบใ

“เธออยู่ไหน” หญิงสาวตอบอย่างไม่ยี่หระ “อย

บเทเล

มาเธอก็มากับคนน

หน้า เที่ยวขบวน” ปลายสายบอกเลขรถไฟจากนั้นก็วางสายไป ตั้งแ

ำเป็นที่กำลังยืนสูบบุหรี่ท่ามกลางอากาศติดลบ แต่ดูเหมือนเขาจะรู้แล

ที่เขาบอกโดยดี ยอมขึ้นรถเพื่อไปขึ้นรถไฟที่ป้ายสถานีหน้า

ัน

ับ ถึงไม่ทัน

ที เพราะลืมไปว่า พวกเขาเป็นเจ้าถิ่นที่ม

แต่คนอันตราย เมญ่ามองเวลาผ่านไปยี่สิบนาที จ

ยที่ซื้อมา “พอจะทราบไ

งคิดว่าจะบอกหรือไม่บอกดี ก่อน

น้าตกใจเล็กน้อย “แต่ฉ

ไม่มีอำนา

าหันมองค้อนใส่แล้วหันมองอาหารไทยที

อนพยายามกลั้น ลมหายใจคิ้วก็ขมวดเข้าหากันเหมือน

เขาหันมองเช่นกัน พอเห็นจังหวะก็หยิบทุเรียนที่แกะใส่แพ็กแล้

ทั่งเมื่อหันมองไปที่ของที่กองเอา

กมาทางหน้าต่างแล้วโบกทุเรียนไปมาอย่างอารมณ์

จ้าที่มอบให้เขาก็ได้ เสียงเทเลอร์ถอนใจโล่งสูดลมหายใจเข้าปากเมื่อไร้กลิ่

หายแ