าใจแ

าย แล้วก็มองไปทางห

่งแล้ว แต่ภายในห้องครัวกลับไม

การสงบสติอารมณ์ แต่จู่ ๆ ประตูที่อยู่ด้านข้างก

งแรกที่เขาเห็นคือใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเ

——ว๊

ยนอันก็ถูกเขาอุ้มข

ี่เธอสัมผัสได้ก็มีแค่ท่อนแขนอันมั่นคงแข็งแกร

็ถกกระโปรงของเธอขึ้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ ส่

มีเท้าแล

นถึงจะตระหนักได้ว่าต

ไม่ได้บังคับให้เธอทำอาหารต่อไป แ

ราวกับว่าได้ย้อนเวลากลับไปก่อนแต่งงาน ตอนที่ฮ

่นกัน ในวินาทีที่เปิดประตูห้องครัวเข้าไปแล้วเห็นว่าเสิ่นเนี่ยนอันนั่

ิทสนมกับพี่น้องตร

ันจะใช้ความสัมพันธ์การแต่งงานเพื่อผูกมัดผ

ต่อให้จะต้องร้องไห

ว่าเสิ่นเนี่ยนอันสมน้ำหน้า แต่ฮั่ว

นเสร็จแล้ว เสิ่นเนี่ยนอันก็หอบห

วเลิกคิ้วขึ

ปนอนห้อ

อกมา เสิ่นเนี่ยนอันคิดว่

ล้วก็พยายามจะอยู่กับเขาตลอดเวลาเสมอ แม้ว่าครั้งนี้จะบอกว่าจะไปนอนห้

กว่าคืนนี้ฝนจะตก ตอนที่ฟ้าร้องฟ้าผ่า

กระทั่งตอนที่ตื่นขึ้นมา รอบตัวข

ว่าเสิ่นเนี่ยนอันตื่นแล้

ขาว เอาผ้ากันเปื้อนคล้องคอแ

าต่ำ เสิ่นเนี่ยนอันกำลังใช้ช้อ

นึ่งก็ร่วงลงมาจากข้าง ๆ หู แสงอาทิตย์สาดส่อง

ก็ไม่ค่อยอยากหาเรื

ั่วร้าย แต่ในสามปีมานี้ก็ยังนั

๊ะอาหาร เสิ่นเนี่ยนอัน

านหลักนะ” เธอ

ูดว่า “อืม กิ

การนั่งตรงข้ามเขา สีหน้าของเธอ

คุณว่างกี่โมง พวกเราจะได้ไปเซ