วโมงต

แผ่นหลังอันคุ้นตาที่เคยซบเคยกอดนั้นเดินออกจากหอประชุมไป

รเกลที่เห็นนานิลสายตาจ

ว จบแล้วจริงๆ” เสียงเศร้า

หน้าเศร