เธอพลาดที่ทิ้งฉัน

ไงมาทำร้ายน้องแบบนี้ฮะ

้ในมือลงไปบนตัวข

่วทั้งในคฤหาสน์ ทำเอาคนรับใช้จำนวนมาก

งของเธอสั่นเล็กน้อย เธอกัดริมฝีปากล่างเอาไว้แ

เพื่อให้แกมาทำร้ายคนอื่นรึไงฮะ？” สุ่ยหรูหยานฟาดลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า ในไม่ช้าแผ่นหลั

ลับยังคงดูแน่วแ

คือ เธอคุ้นเคยกับก

ยหรูหยานที่ตีจนเหนื่อยแล้วเอามือเท้าเอ

้นมองเธอ แล้วก็พูดออกมาทีละคำ

งไม่ยอมแพ้ สุ่ยหรูหยานก็หยิบแส้ขึ้นมาอีก

ตาดูเศร้าหมองพูดโน้มน้าวขึ้นมาว่า “คุณแม่อย่าไปตีพี่เลยค่ะ จริง ๆ แล้ว

อยู่แล้ว ลูกก็ยังจะมาพูดช่วยมันอีกเหรอ！” สุ่ยหรูหยานตบมือของซูมู่เฉ

ได้เป็นที่โปรดปราน รู้ทั้งรู้ว่าลูกแพ้มะม่วงก็ยังจะเอาพุดดิ้งที่มีส่วนผสมขอ

ยูแดงก่ำ เธอมองดูความรักอันลึกซึ้งระหว่างแม่ลูกคู่นี้

ีกครั้ง คำพูดที่เย็นชาและความเจ็บปวดที่แผดเผาบนร่า

วามขัดแย้งกับซูมู่เฉิง เธอจะเป็นฝ่ายผิดมาตลอดไม่ว่าเธอจะอธิบายห

ดลงมาเอง แต่กลับยืนกรานหนักแน่นบอกว่าเธอเป็นคนผลักลงมา ซึ่

ของพวกเขา แต่สถานะของเธอในหัวใจของพ่อแ

ค่คนเลวคนหนึ่งที่จงใจทำร้ายซูมู่เฉิง เพื

่างมาก “คุณแม่ ฉันเข้าใจพี่ดีค่ะ ยังไงฉันก็เป็นเพียงลูกสาวบุญธรรมคนหนึ่ง แต

ฉันก็คงจะแ

ี่อาจจะยอมหยุด แล้วก็ทำให้ตระกูลซ

ดให้เธออยู่ แต่ในความจริงกำลังพยายามทำให้เธอตกที่นั่ง

ๆ ความผิดหวังที่เธอมีต่อคนในครอบครัว

ี๊

ลงมาอี

ซูมู่หยูหลุดออกมาจากห้วงแห่งความคิดแ

ะขยะแขยงของสุ่ยหรูหยาน แล้วก็ได้

่งหนึ่งของเธอ ฉันก็คงไม่ต้องมาเหนื่อยใจแบบนี้ แล้วตอนนี้แกยั

เธอกินไม่มีมะม่วง ถ้าคุณแม่ไม่เชื่อ

เหรอ？” สุ่ยหรูหยานไม่เคยคิดที่จะไปเช็คจากรายการซื้อของ